Mountain-bikers

Vandaag stond geen raid,chrono of marathon op het programma. Vandaag was het gewoon lekker rijden. Of eigenlijk lekker technisch rijden.
Via lowie en soloride.be aan een GPS track gekomen van Malmedy. Lowie waarschuwde al dat deze technisch zou zijn. Eigenlijk is het al weer enige tijd geleden dat ik het echt technisch vond. Volgensmij was dat in Oostenrijk (wildkogeltrail en rob j super trail).

Vol “vroege” moed vertrokken naar Malmedy. Mijn metgezel ditmaal was Tom. Bij aankomst de spullen klaar gemaakt en rustig vertrokken. We wisten dat het wel zwaar ging worden. Gestaag klimmen we naar boven over een breed pad. Een uitzondering zou later blijken. Na het oversteken van de weg en nog een brede afdaling krijgen we het eerste serieuzere werk. Een klim veranderd in een leuke lekkere warm-worder afdaling. Kort daarna volgt een klim waar we al voor de eerste keer van de fiets moeten. Dat belooft wat!

Eenmaal boven volgt de eerste echt mooie afdaling. Ik was zo enthousiast, dat ik terug omhoog ben gelopen om hem op film te zetten. Wat een heerlijke afdaling was dat. Niet extreem technisch, maar gewoon echt lekker en mooi! Zo vind je ze niet op de vaste routes. Daarna rijden we verder en na een leuke klim komen we bij een schitterende waterval. Even getwijfeld om daar naar beneden te rijden. Maar de klikpedalen en rit voor de boeg, toch besloten verder te gaan. Wel erg leuk om te proberen als je lekker een dagje aan het klooien bent.

Daarna volgende nog wat lekkere stuiter afdalingen met schitterende boomwortels en een mountainbikers is dol op WORTELS!

Als je nog niet in de flow zat, dan kwam je dat nu wel. Vol in de flow kwamen we uit bij een stuwdam. Dat was een indrukwekkend gezicht. We gingen over de dam en kwamen op een super leuk technisch stukje. Langs kantjes, met boomwortels en draaien. Even nagenoten van dat stuk verder gereden op een breed pad om wat herstel te pakken.

Langzaam werd het klimmen technischer en ruiger. Na een supersnelle afdaling waar een soort wobbels in zaten, komen we uit bij een kasteel. Echt schitterend. Langs het pad naar beneden om vervolgens na een korte klim steil af te dalen, wat eindigt bij een soort trap. Hier doen we het voor!

Even later komen we in een soort verlaten skioort. Even zijn we hier de track kwijt. In onze enthausiastme vliegen we meteen naar beneden over het kleine bikeparkje (al teveel eer? Drop, gap, kom, tabletop, beneden! )
Echter begint de gps te miepen. Na wat zoekwerk bleken we toch goed te zitten.

Daarna kunnen we weer even herstellen op het asfalt. Na weer wat klimmen over breedbad gaan we naar beneden over wortels en stenen. Het wordt steiler en steiler. In mijn ijver om tijdens het afdalen op mijn GPS te kijken vlieg ik uit de bocht. Gelukkig kon ik nog remmen, alleen was de flow eruit. Terug op de fiets volgen wat smalle stukjes door een waterval, tussen boompjes door, over wortels en stenen! Heerlijk dat dit allemaal fietsend lukt. Dat komt er een technische klim. De wortels zien er op het pad indrukwekkend uit. Steeds verbaas ik me hoe het lukt er overheen te komen. Bijna boven moet ik toch van de fiets. Deze zijn net te hoog en ik schiet eraf.

Eenmaal boven rijden we over een heerlijk technisch pad. Soms wat naar beneden, soms weer wat omhoog. Het is echt genieten en de omgeving is schitterend. We draaien af en gaan steil naar benenden. Op een boom staat een waarschuwingsbord voor wandelaars dat de volgende passage link is. Ik besluit gewoon door te rollen. De afdaling heeft werkelijk een schitterende rotspartij, waar je begaafd tussendoor kan stuiteren. Het was wel een minderfucker. Het zit er heel indrukwekkend uit, maar als je wat slim kijkt, is er wel wat mogelijk. Echter strand mijn eerste poging. Ik ga van de eerste drop af, kom op het offcamber stukje, waarna mijn tubelessband er bijna afloopt (burping). Hierdoor verlies ik mijn evenwicht en ga onderuit. Gelukkig lijkt de schade mee te vallen. Overtuigd dat het te doen is, besluit ik tot een tweede poging. Deze gaat beter. Ik ga van de drop tussen de rotsen door en stuiter netjes naar benenden. Eenmaal verder staan mensen te kijken en die vinden het schitterend. Ik groet vriendelijk en rij verder door naar beneden tot aan het water! WAUW! Dat is echt de shit!

Eenmaal verder krijgen we een super leuke smal uitgesneden afdaling met een paar serieuze drops. Daarna is het door het water heen en zodra het kan een randje op zoeken. Hier is het super technisch. Wortels, stenen, schuin. Het is hard werken om te blijven zitten. Eenmaal aan het einde van dit pad komen we op een mountainbikeroute uit.

Eenmaal beneden rijden we door een camping weer omhoog. Daar komen we een groepje mede-bikers tegen waar 1 van hen zwaar ten val is gekomen. Even kijken we of we kunnen helpen. Ik heb coördinaten en mijn telefoon klaar. Maar de ambulance was al onderweg. We zijn geen ramptoeristen en wensen de mannen sterkte en besluiten onze tocht voort te zetten. Hopelijk valt de lichamelijke schade mee! Beterschap!

De klim die volgt is helemaal kapot gereden door zware machines. En ook tijdens deze klim moesten we aan de kant voor een zwaar gevaarte. Een soort reuze tractor sleepte een lading bomen naar benenden. Dat is nog eens trails rippen

Daarna komen we bij het bekende bikepark in Malmedy uit. De route heeft hier een extra lus, maar omdat wij de verkorte versie rijden, zit deze er bij ons niet in. Even kijken we naar de naar beneden komende rugbypakken. Eigen viel het mee betreft de kundigheid van velen. Het zag er wel erg leuk uit. We gaan door een tunnel heen, waarna we uitkomen bij een serieuze drop na een brug. Hier vlogen de wat serieuzere mannen over heen. Dat zag er wel gaaf uit. We klimmen verder en komen boven bij de ingang van het bikepark. De verleiding is er om het eens te proberen, maar wij slaan rechtsaf de bossen terug in.

Na nog wat leuke stukken beginnen we het echt zwaar te krijgen. De dag begint zijn tol te eisen. Volgens de teller zijn we redelijk dicht bij de auto. We rekenen wat door en denken er bijna te zijn. De stukken die dan volgen zijn echt super mooi, maar amper te fietsen. We lopen over een smal pad bezaaid met wortels naar boven om vervolgens een kleinstukje naar beneden te biken. Echter brengt een versperring ons weer van de fiets. Eenmaal beneden gaan we eerst de verkeerde kant op. De andere kant leek immers geen pad te lopen. Niets is minder waar! We moesten toch de andere kant op. De klimmen en klauteren langs de rivier over glade stenen en modder. Het is wel echt prachtig daar. Als we weer op de fiets zitten komen we een verzameling tegenliggers tegen. Met wat passen en meten kunnen we er langs. Na dit ploeterwerk is het einde inzicht. Eenmaal bij de auto beseffen we dat we wel echt een super rit hebben gehad! Wat was dit een feest! Ik ga zeker nog eens terug voor de langere versie!

Lowie bedankt!
Check ook www.soloride.be

Sorry guy’s: Dit keer geen gpstrack

Het was weer een “Heerlijk” dagje!
Jammer alleen dat men aan het slopen is geweest op de wilhelminaberg.
Sabotage op de nieuwe omlegging Steenberg

Gelukkig mocht dat de pret niet drukken:

Vorig jaar hebben we deze raid voor het eerst gereden en toen was deze goed bevallen. Iets teveel asfalt, maar wel een lekkere warm-worder voor de rest van het seizoen. Reden genoeg dus om hem dit jaar weer op het programma te zetten.

Zo als vele zondagen, was het nu ook weer vroeg. Ik moest om 6:30 bij Jasper zijn. Daarna moesten we om 7:15 in Nederweert te zijn, waar we hadden afgesproken met Tom en Jeroen.

Via een kleine omweg komen we dan toch aan bij de start in Olne. Daarna vlug naar de inschrijfbalie. Bij binnenkomst werden we gelijk lekker gemaakt met de geur van de aanwezigen toiletten in dezelfde ruimte. Heerlijk! Ik kreeg even een “ome Willem” déjà vu.

Dit alles gelukkig niet op nuchtere maag! Eenmaal ingeschreven kreeg ik niet mijn beloofde t-shirt. Het drama! Gelukkig heb ik het overleefd! Eenmaal terug bij de auto de fietsen geprepareerd en hop naar de start!

Na de start volgt direct een asfaltklim, maar eenmaal boven worden we beloond met 2 leuke afdalingen. Helaas zit ik achter een trage hardtail. Gelukkig is in het 2e deel van de afdaling wat meer ruimte en via een mooie bocht haal ik nog wat mensen in.

Eenmaal beneden bedacht ik dat het leuk zou zijn deze afdaling nog eens te doen. Vlug zet ik hem in mijn GPS. Mocht ik nog ooit in de buurt zijn… Laat dit nu sneller zijn dan ik verwacht (prospectief verhaalelement!)

Dan is het weer klimmen. Eerst gestaag en dan weer wat stijler. Jasper voor zet er een flink tempo, waardoor ik eigenlijk al vanaf heb begin in het rood zit. Dat voorstelt dan ook niet veel goeds!

Vlak voor de stop volgt een mooie afdaling met veel flow. Niet de moeilijkste afdaling, maar wel erg mooi. Na deze stop krijgen we een hele mooie lange klim, waar ik Jasper langzaam zie uitlopen. Op de wat vlakkere stukken rij ik weer wat bij. Dan volgt een leuke snelle afdaling over een breed pad met sporen, wat eindige in een klein stukje technisch stuiteren. Helemaal beneden gaan we door een beekje met daar kort achter een soort drijfzand. Een poel van glibberend slijk met wortels en stenen. Lang leven de 29er, want ik kom er gewoon prima door heen.

Aangezien we helemaal beneden waren, is het dus weer klimmen naar boven tot de volgende post. Na de post is het een stukje vlak om vervolgens weer volle bak naar benenden te gaan. In deze snelle niet al te moeilijke afdaling presteer ik het wel bijna om uit de bocht te vliegen.

Eenmaal beneden komen we voorbij het bordje Olne. Ik dacht nu al? Ik herken bepaalde punten van vorig jaar. Ik dacht nog wat een rare lus?
We kachelen verder en krijgen een leuke maar stinkende klim. Vorig jaar hing daar ook een vreemde lucht. Kort daarna is een stop waarna we over wat makkelijker terrein verder kunnen. Jasper weet nogsteeds altijd goed gas te geven.

Plots staan we weer bij de start en dat pas na 36 km met 1000 hm. Ik baalde als een stekker en ik keek wat verward om me heen…

Waar waren we dan verkeerd gereden? Mijn motivatie is helemaal weg en ik besluit er maar een ronde aan vast te pakken als zijnde een training. 1 plus punt: We mogen de leuke afdaling van het begin (weet je nog!) nog een keer doen en nu als het wat rustiger is. Even wil er nog een hardtail voorschieten, maar ik geef hem geen ruimte. Nog wat mopperend tegen mij schiet ik naar benenden en onderweg kijk ik nog eens achterom. Maar de hardtailer is nergens meer te bekennen. Goede actie dus!

Bij de stop die volgt besluit ik mijn arm en beenstukken uit te doen. Het zonnetje schijnt lekker en het is lekker weer. Mijn motivatie is nog niet echt terug. Tijdens de klim die volgt kachel ik lekker naar boven. Het lukt me niet om diep te gaan. Kort daarna raak ik in gesprek met een andere chronorijder. Ik babbel wat over de route en dat ik fout ben gereden. Heel verwonderlijk kijkt hij me aan en zegt dat het dit jaar 2 rondes zij van 36 km. Wel potver! Gelukkig de juiste impuls om weer gas te gaan geven. Ik bedank hem en geef Jasper aan het tempo maar weer op te voeren.

Kennelijk heb ik een externe impulse nodig om harder te rijden. Het restant van de route rijden we goed door en ook de lange asvalftklim doet zeer, maar gaat goed. We trekken door naar het einde en komen uiteindelijk met ongeveer 3:45 over de finish. Wel jammer van het stilstaan. Anders was het beter geweest.

Samengevat was de route wel in orde. Vorig jaar was deze leuker en toen had deze al iets te veel verharde weg. Dit jaar was het nog iets meer en dat was jammer. Uiteindelijk was het wel een lekkere training!

We sluiten de dag af met een lekker broodje worst.
Jasper bedankt voor het sleeptouwen!!

En natuurlijk nog de statistieken!

Beat made ONLY with bicycle sounds. The only processing effects used were compressor, distortion, delay and EQ.

Het was vroeger dan vroeg! 5:30! En dat na een nacht gevuld met het troosten van mijn dochter. Veel slaap had ik dus niet gehad. Maar toch stond vandaag de Sart tilman chrono op de planning. Na diverse goede verhalen, moest ik het zelf maar eens gaan ondervinden. Ik had om 6.00 met Joost Nuyens afgesproken. Gelukkig stond alles al klaar en hoefde we alleen maar in te laden.

Eenmaal in Weert ontmoeten we Joost Boonstra en gezamenlijk rijden we verder richting Luik. Even stuurt de navigatie ons over de toeristische route. We belanden in een verlaten industriegebied achter Luik. Een ontzettend treurig beeld! Verlaten stukken gebouw, ingegooide ramen, kleine slordige huisjes. Het was een bonte bedoeling van roest en rommel. De kleuren bruin, bruingoud en vaal geel voerde daar de boventoon! Gelukkig weten we met wat logisch nadenken toch de start te vinden.

De weersvoorspellingen waren niet best, maar tot nu toe was het droog! Bij het inschrijven was het verwaring alom. Mevrouw achter de balie: “Bonjour, Vous êtes dans la mauvaise ligne, c’est pour la tournée!” Uuuuhm… Je…… Je…. Chrono? De verwaring was compleet. Gelukkig was de oplossing simpel weg de mensenmassa volgen. Het lukt dan ook in te schrijven en we kunnen starten.

Je kon tocht rijden als wedstrijd of als tijdrit. Wij kozen voor het laatste. De start van de wedstrijd was net na ons vertrek.

Het begin is meteen pittig. Wat dalen en klimmen. Het is meteen steil! Vrij snel volgt in het parcours een smalle strook langs het water. Het stikt hier van de toerders. Maar ook de wedstrijdrijders hebben ons inmiddels bijgehaald. Vol gas halen ze op de meest onmogelijk plaatsen de toerrijders in. Soms gaat het maar net goed. Onvoorstelbaar van de organisatie dat ze de wedstrijd midden in de toertocht laten starten. Als je kiest voor een idividuele tijdrit, zoals wij hadden dan heb je nog een mooie verspreiding van rijders, maar nu kwam alles tegelijk! Toerders, chrono en de kop van de wedstrijd.

Na een stukje lopen is het flink klimmen. In mijn vooranalyse had ik al gezien dat het venijn in het begin zat!

Halverwege volgt een schitterende afdaling! Een soort halfpipe naar bendeden met sprongen, drops en vanalles. Tijdens de afdaling gaat een toerrijder bijna onderuit. Ik zie geen kans meer om te remmen. Het lukt me nog net om links tegen de wand op te rijden, over het randje bovenaan, om hem zo weer net voor de toerder te gooien. Achtermij hoor ik een Fransman Bravooooo! Roepen! Kennelijk was het onder de indruk van mijn manoeuvre!

Vol gas gaan we verder. Het parcours wordt makkelijker en minder extreem. Wel krijgen we nog leuke klimmen en afdalingen en enkele extreme modderstroken.  7 kilomer voor de finish zitten we even in de dip. Dan komt er een wedstrijdrijder voorbij in het kotsgroen. Joost Nuyens besluit aan te sluiten, waarna ik ook kan volgen. Dat was precies wat we nodig hadden!! Vol gas volgen wij kermit de rijder. We rijden kop over kop en kermit wil eigenlijk niet van de kop af. Dan staat er een bordje: 1 km! Ik besluit vol door te trekken om de vernedering compleet te maken!  Ik kijk nog eens naar achter, maar kermit is eraf! Altijd leuk!

Uiteindelijk eindigen Joost Nuyens en ik als 24ste en 25ste van de chrono met een tijd van 2:58 en dat vond ik netjes voor fanatieke recreanten. Joost Boonstra kwam iets later binnen, maar was zijn bordje verloren.

Eerlijkheid biedt me te zeggen dat Joost Nuyens op een aantal punten op mij heeft gewacht. Als hij dit niet had gedaan, was hij wel eerder binnen geweest! Al met al was het een mooie dag met de 3 J’s!

http://www.vttst.be/

http://www.vttst.be/resultats/2012/result201255.htm

Hierbij nog een filmpje om een indruk te geven. De persoon rijdt daar de 45 km: