De LCMT 2011, zon, zweet en zand!
Na een aantal weken van voorbereiding was het eindelijk zover. De LCMT stond voor de deur. Of eigenlijk stond Jurgen voor de deur, maar dat betekende wel 4 dagen mountainbiken in de Ardennen. De LCMT zou ons gaan verwennen met dagelijks afstanden rond de 90 km en 2000 hoogte meters. Ik had er ongelofelijk veel zin in!
Zoals ik al zei stond Jurgen (en Kees) mooi op tijd voor de deur. Even vlug inladen en wegwezen. Het is een kleine 1,5 uur rijden. Onderweg zit de stemming er al snel in. Eenmaal in België komen we al snel JoostB en Richard nog tegen. Ze reden in een soort dinkitoyautootje met JoostB achter het stuur! Het was een schitterend gezicht.
De aankomst is in Stavelot
Bij aankomst gaan we naar de kantine en halen we ons startbewijs op en een zak met goodies, daarna is het prepareren en naar de wachtruimte langs het veld heerlijk in de zon. Wat me opviel was de enorme treurnis van de accommodatie. Ik moest vlug nog wat kilo’s lozen. Binnen in het complex leek het op een soort Russische tweederangs psychiatrische inrichting. Zoiets als uit de film, vlak voordat het meisje wordt opgepeuzeld door het alles verslindende monster. Ietwat onrustig geworden haastte ik weer naar buiten.
Inmiddels 500 gram lichter zijn we helemaal klaar voor de start. Alleen Jurgen rijdt zelf niet mee omdat hij nog teveel last heeft van zijn knie. Hij rijdt direct door naar Houffalize om daar zelf even wat rond te rijden.
ETAPPE 1 : Stavelot – Houffalize (90 km – 2.150 hm)
Eindelijk klinkt het startschot en we zijn los. Heerlijk. Lichtelijk gespannen voor wat me te wachten staat. Op het eerste stuk is het vrij druk en dus is het soms wat wringen. Bij de eerste echte klim worden we al direct getrakteerd op het moois de Ardennen heeft in de vorm van een uitzicht. We klimmen over wortels en dalen over stenen. Heerlijk. Na een lekker snelle afdaling komen we bij de eerste stop. Wat me direct opvalt is dat er veel te krijgen is. Er zijn verschillende soorten sportdrank, koeken, broodjes, rijstenpap, gedroogdfruit, normaal fruit, enz.
Na de stop volgt het eerste deel voor de wedstrijdrijders. Het is een lange klim. Mijn benen zijn nog verdraaid goed, dus ik besluit de klim vol in te zetten. Het klimmen gaat heerlijk. Hier en daar haal ik nog wat rode bordjes in. Leuk is het dan als men dan even naar jouw stuurbordje kijkt en denkt, hey die is wit? Ik begon wel spijt te krijgen van mijn keuze om in het zwart te rijden ivm de aanhoudende zon. Vlak voor het einde van de tijdrit wordt ik voorbij gehaald door JoostB. Ik dacht dat JoostB rustig aan zou doen met zijn knie. Kennelijk heeft een bezoekje aan de beruchte Russische dokter Vukuvic hem goed gedaan. Alleen tape was het toch? Jaaaahja! De eerste ATBbikers chrone werd dus gewonnen door JoostB. Als het maar een Joost is 
Na de laatste pauze rijdt JoostB lek. Ik besluit even te wachten. Kees en Richard rijden alvast door. Mijn gekozen positie en de pompbeweging geeft kennelijk een grappig vertekend beeld. Veel bikers komen lachend voorbij. Waar ook GI-Joe. Maar dat vond ik een gemene lach! Tijd om hem eens bij te halen en hem aan de tand te voelen. Eenmaal weer opweg halen we GI-Joe al snel bij. Echter door zijn goed gekozen camouflage weet hij de dans te ontspringen.
De laatste kilometers gaan toch redelijk goed. Bij aankomst bij de finish krijgen we nog wat te drinken, een broodje en een pannenkoek. Goed geregeld! Daarna is het spullen naar de kamer brengen en naar het avondeten.
S’avonds gaan we nog even naar het terras om de dag te bespreken.
ETAPPE 2 : Houffalize – Saint-Ode – Houffalize (96 km – 2.350 hm)
Na een goed uitgebreid ontbijt en veel koffie is het tijd om te starten. Benieuwd wat de dag zal brengen. Vandaag zou het een hele technische etappe worden. Grondig analyseren we de rit. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het “venijn in de staart zat”! Ik was benieuwd en ook een beetje gespannen. Vlug maar eens 500 gram lichter worden en dan van start. Ook Jurgen start mee vandaag. Zijn bedoeling is om ettappe 2 en 3 mee te rijden.
In het begin hebben we meteen leuke technische stukken. Bijna mis ik een afslag in een afdaling. Onderaan de afdaling liggen losse stenen en daar moesten we meteen links. Gelukkig gaat het goed. Ik herken weer bepaalde stukken van het clubweekend. Ook een schitterende afdaling die uitkomt bij het bruggetje. Deze keer zat er niemand voor me, dus ik kom heerlijk naar benden vlammen. Alleen ipv door het water, gingen we direct links stijl omhoog. Het begint iig weer goed. Wat een klim. Zo wordt je iig goed warm. Helaas moet ik er halverwege af door een stuurfout van mijn voorganger. Eigenlijk heb ik daar een gruwelijke hekel aan, maar het kan ooit gebeuren. Helaas. Ik loop verder naar boven en besluit even te wachten op de rest om ze mooi op de foto te zetten. Al ploeterend zie ik Kees aankomen.
Als iedereen boven is gaan we verder. De klim loopt verder omhoog. Het blijkt nog een aardig lange klim te zijn. Maar ook weer heerlijk om te doen. Wat volgt zijn makkelijke wegen naar het volgende rustpunt. Met Joost B voorop gassen we goed door naar de volgende stop. Het gaat vlotjes. Achter ons verschijnen enkele rode bordjes, die kennelijk uit de wind willen rijden. Ik denk dat het de bedoeling was van de organisatie dit stuk rustig te rijden en wat te herstellen, want het stuk dat volgde! We rijden eerst een dorpje in met een steile asfaltklim. Langzaam veranderd de klim in een breed bospad, waarna de klim nog eens veranderd in een steile singletrack. Ik stoemp naar boven. Eenmaal bij het wat afvlakkende deel raak ik een grasrand en moet er toch even af! #$@#$#@$. We rijden verder, maar deze klim begon toch al wel wat pijn te doen.
Stom, stommer, stomst
Opnieuw komen we aan bij een hele steile klim. Ik besluit er weer voor te gaan. Al zie ik de boy’s in green voor ons al wat klungelen. Op ¼ van de klim moet 1 van de groenen er af. Hij beluit dit op zo’n manier te doen dat hij zelf op het pad gaat staan en zijn fiets de rest verspert. Gezien mijn eerdere aanvaringen was ik nu lichtelijk geïrriteerd. Ik vraag de man vriendelijk de volgende keer iets minder “royaal” af te stappen en rekening te houden met andere rijders. Iets wat mopperend lopen ze naar boven. In mijn irritatie besluit ik de klim nog eens te proberen. JoostB liep al vast naar boven en verklaarde me voor gek. Ik ga terug naar benenden en zet nog eens aan. Helaas was het kruid al wat verschoten. Ik kom tot ¾, maar daarna was het op. Gelukkig ging na dat stuk de klim nog even door en mijn benen waren door die actie al goed aan het verzuren en jaha, er kwamen nog meeeeer dan genoeg hoogtemeters. “Het venijn zat immers in de staart, oehhoe!” Dat was dus geen slimme actie!
De eerste technische stukken
We kamen aan bij de eerste technische passages. Het ging om boompjes en wortels heen. Steile korte klimmen over wortels, haaks weer draaien, losse zandstukken en weer steil klimmen. Ja dit is wel erg mooi! Op sommige stukken is het wel lopen. JoostB ben ik inmiddels kwijt geraakt na mijn opblaasmomentje. Mijn benen doen stieken toch al wel pijn. Gelukkig maar, want de volgende stop lag boven op een hele gemene klim. Deze begon heel steil en veel mensen trokken direct de wandelschoenen aan. Ik probeerde toch alles te fietsen. Na nog wat kort daalwerk krijgen we nog wat blubberlopen, ging de klim verder. Deze draaide mooi naar boven, bovenaan zag je een streep van licht het bos invallen. Ik dacht, nu zullen we er wel zijn. Eenmaal daar ging het toch nog even door. Het was toch wel een mentale dreun. Na de zoveelste bocht, zag ik in de verte de laatste stop. Helemaal boven op. Nog even een gemeen stukje klimmen over een open veld, maar wat was ik blij bij de stop te zijn. Iedereen had het zwaar en we moesten nog zeker een 600 hoogtemeters en wat technische stroken.
Wat volgde was een lekkere snelle afdaling. Samen met JoostB en Kees vlak daar achter knalde we naar beneden.Helaas zagen JoostB en ik een afslag niet waardoor we doorgingen verder naar benenden. Toen de trail uiteindelijk eindigde in een doodlopend stuk kregen we door dat we verkeerd zaten. Kees zat gelukkig wel goed. Via de GPS wisten we weer op de route te komen. Wat nu volgde was het volgende technische stuk. Ook hier was het strak langs de kant om opstakels heen. Enkele diepe drops en gladde wortels. Plots hoor ik achter me JoostB vallen. Even schrik ik, we rijden immers langs een kleine afgrond. Maar het valt allemaal mee. De man van staal zit al weer op zijn fietst en rijd weer door. Daarna volgt nog een steile afdaling en nog wat leuke technische stukken met stenen. Hier mountainbike ik voor. Dat was echt top. Ik merk dat ik hernieuwde energie krijg van dit. Het tempo gaat weer iets omhoog.
De grote grap van Achouffe
We komen langs de rotswand van de vaste route en de klim die volgt. Ik merk al weer snel dat mijn benen het Tempo van JoostB niet bij kunnen houden. Ik besluit hem “te laten lopen op de fiets”. Langzaam begin ik naar het einde te smachten. Opgelucht ben ik dan ook als ik Achouffe binnen rijd. Wat een zware tocht was dit. De zwaarste die ik tot nu toe heb gereden. Maar we zijn er! We rijden door het dorpje van de Witte Engel richting Houffalize.
Plots zie ik mensen lopen op een belachelijk steile klim. Ze lopen met een mountainbike. Dat betekend dat wij daar omhoog gaan. Op dat moment dacht ik… Dit kan niet, ik wil niet, … maar de pijl wees onverbiddelijk naar rechts. Toch maar verstand op nul en rechts af naar boven stoempen. De klim begint stijl, met meteen een scherpe bocht. Daarna zwakte deze iets af om kort daarna weer stijl te worden. Ik ben de enige die nog op de fiets zit en ik wordt tijdens de klim nog door verschillende mensen aangemoegdigd. Bijna boven kom ik Kees tegen. We besluiten samen verder te rijden. We komen over het stuk dat we met het clubweekend reden om naar de routes te gaan. Als we Houffalize binnen rijden is er nog 1 verassing. We gaan niet naar het hotel, maar eerst nog een stijle asfaltklim op. Mijn benen doen echt zeer. Wat volgt is nog een mooie trail afdaling en een heel steil einde. En dan is het toch echt zo ver. De finish is in zicht. Samen met Kees rijden we over de finish. Maar wat doet alles een pijn. Ik ben echt gebroken. En dan moeten we morgen nog een dag. Het venijn zat… JAWEL… in de staart. S’avonds op het terras praten we wat na. Na 2 la choef voel ik me al licht tipsy. Misschien is het wondersap uit de regio wel het anwoord tegen het zware leiden. JoostB en ik besluiten er dan nog maar 1 te bestellen.
Jurgen
Tja, Jurgen… Die had zich verheugd op een leuke etappe. Laat hij nu net de zwaarste hebben uitgekozen van de 4 dagen. Hij was aardig naar de kloten. Maar Jurgen is altijd optimistisch en ook nu weer. Mijn comlimenten Jurgen!
ETAPPE 3: Houffalize – La Roche – Houffalize (90 km – 2.000 hm)
In de ochtend zijn mijn benen wonderbaarlijk goed. Ik had verwacht niet meer te kunnen lopen, maar het valt me reuze mee. We krijgen in het begin meteen wat technische stukken voorgeschoteld. Wortels, een hele steile afdaling en grote stenen. Alles gaat nog goed. Al vrij snel komen we bij de “rots”. Ik had hem graag willen rijden, maar helaas was het zo druk, dat het lopen werd. Even wilde ik brutaal zijn en hem toch rijden. Maar mijn mede bikers waarschuwde me voor de dood die kon volgen :S. Zucht.
Daarna kregen we de legendarische clubweekend klim. Heerlijk als deze ook lukt. Mijn benen doen het goed. Ik rijdt inmiddels samen met een behendigd mannetje op een wat oudere specialized. Het leuke van de LCMT is dat de meeste mensen heel toegankelijk zijn (enkele uitzonderingen daargelaten, zie rots). Samen klimmen we verder. Al snel leer ik dat hij een ervaren rot is op het gebied van technisch werk. Het adviseert me de herdersmarathon volgend jaar. Uiteindelijk blijken onze snelheden te ver uit elkaar te liggen en ik besluit door te rijden. Ik heb al wel geleerd dat klimmen op je eigen tempo enorm belangrijk is.
Opnieuw komen we langs de beruchte rotswand. Voorbij de rots gaan we nu niet richting de klim, maar gaan we links af. Richtig la Roche.
Het parcours wordt iets minder spectaculair tot bij la Roche. Dan volgt een leuke afdaling en komt er een onmogelijke klim. Althans voor mij met de voorgaande dagen in de benen. Ik probeer het nog wel, maar halen doe ik het niet. Ik denk als ik nog verse benen had gehad, ik hem wel had gehaald. Het vervelende van dergelijke klimmen is dat het naar boven lopen onderhand net zo zwaar is als fietsen. Eenmaal boven besluit ik wat foto’s te maken. Dit heeft geresulteerd in dit adembenemende plaatje:
Kees geeft de bloemetjes nog wat water en we rijden verder.
Het is nog even wat klimmen en daarna een mooie technische afdaling. Het is sturen en flowen naar benenden. Eenmaal benenden komen we bij de eerste stop. Hier komen we JoostB tegen.
De klim die volgde vond ik echt schitterend. Constant omhoog maar wel goed te doen. Eerst over asfalt en daarna over gravel en bospad. Het is echt een lange klim. Ideaal voor een klimmonster als JoostB. Al snel verlies ik hem uit het zicht. Maar ik blijf bij mijn eigen tempo. Na het eerste stijle stuk kom je op een soort van binnenplaats waar je uitkijkt over het parcour dat omhoog loopt. Mooi om alle fietsers daar omhoog te zien klimmen. Na dat stuk gaan we nog rechts om vervolgens te gaan dalen. Daarna klimmen we door een open veld weer naar boven. Langzaam vind ik weer aansluiting bij JoostB.
Veldrijden
De trail heeft zich ingeruild voor hobbelgras. Niet mijn ding. Ik hoor JoostB vloeken op een dusdanige manier, dat ik bijna denk dat dit stuk voorhem de volledige LCMT verpest. Gelukkig komen we kort daarna bij de laatste stop. Helaas wijken we nu af van de GPS. We krijgen een ontzettend lange asfaltafdaling. Wat ontzettend jammer. Wat zeg ik? Ik scheer mijn benen toch niet! Ik heb toch profiel op mijn banden. Ik klim toch niet al die stukken om met asfalt naar beneden te gaan. Ik was echt een beetje verontwaardigd. Eenmaal beneden gaan we gelukkig het bos nog in. We krijgen nog enkele technische stukken. Gelukkig maar.
Een ezel trapt niet twee keer in de grap van Achouffe
We rijden Assouf binnen weer langs de Witte Engel. En nu laat ik me niet foppen. Mijn verwachting is dat we weer die klim krijgen. Mijn benen zijn beter dan gisteren. En jawel we krijgen hem weer. JoostB voor me. Hij komt het steile stuk goed boven en ook de scherpe bocht gaat goed. Ik hoor een kreet van blijdschap! Netjes! We ploeteren verder naar boven. Ik weet zeker dat we de asfaltklim van een dag eerder ook nog krijgen, en jawel. We gaan daar naarboven om vervolgens weer een mooie singletrack naar benenden te rijden. Daar is de finish weer! Het ging beter als gisteren. Iedereen is duidelijk minder kapot dan gisteren.
Na het eten gaan Jurgen, JoostB en ik nog even naar het teras. Immers bleek het wondersap gemaakt door de plaatselijke kabouters goed te werken. Vandaag ging het duidelijk beter, dus dat moet wel daaraan hebben gelegen. Opvallend was dat de kabouters zelf naast het bier maken ook nog zelf in de bediening werkte. Ik vraag me af of dit puur als marketingonderzoek is bedoelt, of dat ze extra inkomsten zochten.
Verder werd de avond opgeleukt door een spetterend optreden van Band modo rock.
Het was spetterend van de af en toe los schietende stoma’s. De gitarist is een echte oude rocker en jamde er goed op los. Af en toe op de knieen met leesbril om te kijken waarom er geen geluid uit zijn gitaar kwam. De nummers van onder andere Amy Whinehouse kregen ze de volledige aandacht van de zaal. De zangeres, waarschijnljk tevens bejaardenbegeleidster, wist werkelijk elke noot vals te raken. Gelukkig voor de stokdove gitarist en toetsenist. Ach, als wij getuigen zijn van een maatschappelijk project om lastige hangbejaarden van de straat te houden, wie ben ik dan op dit te bekritiseren
Na enkele glazen kaboutervocht en beschadigde trommelviezen gaan we naar de hotelkamer. Voor de laatste keer met Jurgen in 1 bed!
ETAPPE 4 : Houffalize – Stavelot (95 km – 1.900 hm)
We beginnen de dag vroeg. Ik stauw me nog een keer goed vol tijdens het ontbijt. We mogen voor de massa starten op eigen beweging.
Om 8:30 staan we klaar om te vertrekken terug naar Stavelot. Lekker optijd. Bij de start voel ik mijn benen wel, maar bij de eerste klimmen gaat het al vrijsnel de goede kant op. We beluiten bij de stops niet meer op elkaar te wachten, omdat te lang wachten de benen doet verzuren.
Op het eerste stuk van de eerste goede klim loopt mijn ketting achter tussen het wiel en grootste blad. Al vloekend sta ik aan de ketting te trekken. Gelukkig stopt er een mede biker die bereid is even te helpen (ja dat is de LCMT). En binnen notime is het probleem verholpen. Nog een kleine tweak aan mijn achterderrailleur en ik kan weer verder. Ik besluiten even samen met de goede man en zijn vriendin te rijden. Vriend en vriendin blijken samen de TransAlp te gaan rijden. Verwonderd en enthousiast uit ik mijn jaloezie. Echter deelde het mannelijke deel van het stelletje mijn enthousiasme niet. Hij vond het eerder lastig. Er was een groot snelheidsverschil. Tja, dat weet je van te voren. Bij de eerste technische afdaling raak ik het stelletje kwijt. Ik besluit ook niet te wachten.
Gelukkig zie ik tijdens het klimmen in de verte Kees. Samen klimmen we een stuk. Een stuk verder haal ik ook JoostB bij. Met JoostB voorop en ik erachter rijden we verder. Het tempo lag wat mij betreft goed, maar een wat onfatsoenlijke biker beluit JoostB af te snijden. Tja, dat moet je niet doen. Langzaam voert JoostB het Tempo op, waarop ik zeker bergop hem laat gaan. Het lukt me wel steeds op de rechte stukken het gat weer dicht te rijden. Na de eerste stop veranderd de omgevind aanzienlijk. Het krijgt een beetje een Engels karakter. De paden zijn niet mega technisch, maar wel mooi. Af en toe worden we beloond met super snelle afdalingen en mooie uitzichten. Zo ook een steile afdaling met in de verte een dorpje met een kerk. Daarna volgt weer een mooie lange klim. Eerst vrij technisch en later over de weg, om af te dalen naar de 2e stop. Na een korte pauze rijden we verder. We rijden een hobbelpaadje op en zien in de verte bikers op een steile klim lopen. Ik zeg nog, moeten wij daar nog omhoog. Het antwoord wist ik al. Het was goed stijl en lang, maar technisch goed te behappen. JoostB en ik kwamen dus goed boven. Af en toe zaten we echt in niemandsland, alsof we met zijn twee aan het biken waren.
3 dagen lang was de route perfect uitgezet, maar nu leken we het slachtoffer te worden van sabotage. De pijl staat naar rechts, maar er komt een hele groep bikers terug.
Via mijn GPS loods ik iedereen de goede kant op. Gezamenlijk dalen we af. Eigenlijk vond ik dat wel een mooi moment. Eenmaal benenden gaan we via het asfalt weer omhoog. En dan knak ik. Mijn motivatie keldert en mijn snelheid valt hard terug. JoostB zie ik uitlopen, maar het kan me niet boeien. Even stop ik om wat te drinken en langzaam peddel ik verder. Goed gaat het niet meer. Een stuk verder staat weer een hele groep te klungelen. Ook hier is een pijl weggehaald. Ik wijs iedereen weer de goede kant op en dit is net de motivatie die ik nodig heb. In een lange intercity vliegen we verder. Iedereen achter elkaar. Het leek wel de tour de France. In de verte de koploper, Joost B en een aanval vanuit het peleton om het gat dicht te rijden. Echter lukte het niet het gat te dichten. JoostB komt als eerste bij de laatste stop
Daarna begint de chrono en komen we bij de laatste 20 km. Ik rij weer samen met JoostB. Ook hij begint scheuren te vertonen. Ik was al even bang dat het misschien een robot was (van Richard weet ik hem namelijk zeker ). Memorabel vond ik 1 van de laatste klimmen. Eerst lang asfalt en daarna het bos in. Hij was erg mooi, maar deed ook veel pijn. De afdalingen die volgde waren de mooiste van de gehele LCMT. Eerst snel met een overgang naar technisch. Een grote steen, ideaal als lanceerstuk om over een technisch deel heen te springen. Een trail langs een afgrond met plots technische stukken. Eerst wortels op een smal stuk en daarna een stenenpassage. Echt supervet!
Eenmaal beneden zit het er echt bijna op. Nog wat asfalt en dan rijden we de Russische staatsvoetbalclub binnen. Jurgen stuurt ons nog even de goede kant op. Er stond maar liefst 1 persoon te klappen en volgensmij was dat de organisator Ach, ik doe het ook voor me zelf. Rond het veld rijden we over de finish. Met een glas champagne bespraken we nog een laatste schitterende passage. Ook Kees kwam voldaan over de eindstreep. Hij mocht als klap op de vuurpijl nog even een interview geven.
Eenmaal in het gras zit ik wat voor me uit te staren. Zo kennen ze me volgensmij niet. Ook Kees valt het op. “Wat ben je rustig? Dat ben ik niet gewent…”. Ik was blij en teleurgesteld dat het er opzat. Ik heb hier naar toe gewerkt en met veel plezier, en nu is het voorbij. Ik vond het eigenlijk wel erg jammer. We krijgen van de organisatie nog een flinke lading pasta en dan zit het er toch echt op. We laden de auto in en rijden aan. Onderweg heb ik nog heerlijk liggen slapen en eenmaal thuis ben ik echt op.
Iedereen bedankt voor de gezelligheid en ondersteuning! Ik heb echt genoten! Richard, volgendjaar als chrono?
Verder heb ik alleen maar goede woorden voor de oragnisatie, al vond ik het eten op de eerste dag wat vreemd. Bij het ontbijt is genoeg te krijgen. De stops zijn bourgondisch. Alle voorzieningen zijn aanwezig. Wij hoefde alleen te eten fietsen slapen en kaboutersap te drinken.
Loading ...