Mountain-bikers

Alle Duvels nog an toe!

Vrijdag 15-10 ging ik in de avonduren naar Joost om ons mentaal voor te bereiden op de freeride clinic van Mikey, De Mikey’s Special. We hebben onszelf een tijd geleden opgegeven voor deze workshop om onze techniek een beetje bij bij te schaven en om een veilige start te maken met het freeriden. Een beetje basis is nooit weg.

De vrijdagavond begon goed, we gingen achter de fleptop zitten om filmpjes te bekijken van downhillers en freeriders….. wat hebben we een zin. Doorgaans drinken we op vrijdagavond een aantal biertjes en ditmaal was het niet anders. Het kijken van filmpjes ging wederom gepaard met een bavaria in de hand. Al snel gingen we over tot de orde van de avond en de eerste Duvel werd open getrokken, wat een heerlijk bier Ook keken we naar de O2MC marathon kalender van volgend jaar. Het is ons plan om volgend jaar een 8-tal van deze marathons te gaan rijden en we hebben de mooiste eruit gepikt!

Maar over tot het onderwerp, Freeriden. We maakte onszelf lekker met nog meer filmpjes van freeriders en al snel was het 1uur snachts… tijd om de oogjes te sluiten en om de wekker te zetten, altijd vervelend.

Zaterdagochtend, Freeriders worden geboren!

Op zaterdag 16-10, om half 8 ging de wekker. Dit was een memorabelle zaterdag, er werden 2 freeriders geboren! Het gebruikelijke chaotische ochtenritueel werd in gang gezet. De flexibiliteit laat niet te wensen over! Al snel is het 08:30 en stappen we in de auto om de 70km richting Filthy Trails af te leggen. De tijd gaat snel en de km’s ook. Om 10 over half 10 komen we aan bij Filthy Trails en we pakken de auto uit en begroeten een andere deelnemer aan de workshop, het is (silent) Bob, (niet van die film) Bob woont in Heerlen en rijdt op een Canyon Nerve AM, een leuke fiets!

Even later hebben we de eer om Mikey (michael) zelf de hand te schudden, ook Mike komt de groep nog vergezellen, Mike is een beetje een drukke jongen met een passie voor het mountainbiken. De sfeer is meteen ontspannen en we nemen plaats in de lokale hangplek. We wisselen wat ervaringen uit en al snel is het over tot de orde van de dag. We doen een voorstelrondje en gaan snel richting het terein van Filthy Trails. Onderweg stoppen we een keer om een oefening te doen. Er worden 8 pionnen neergezet in 2 rijen van vier. We moeten even 8-jes maken, zo krijgt mikey een goede indicatie van onze techniek. Het is maar goed dat niemand gekleed is in rood anders dan hadden we op de horens gelegen van een 3-tal andere toeschouwers.

Snel gaan we verder en krijgen we een korte inleiding in het park zelf. We gaan allereerst door naar het kindergedeelte om de basis een beetje onder de knie te krijgen. Hier gaan we een aantal drop’s en jumps oefenen en de techniek die daarmee gepaard gaat. Ook doen we een klein stukje North-Shore en een kleine wip-wap, alles gaat voorspoedig en iedereen pakt het snel op!

Nadat we deze kleine oefeningen gehad hebben gaan we door naar de Pump-Track. Volgens mij weten we allemaal wat het is en hoe het werkt maar je komt ze tijdens normale routes niet veel tegen. Mikey doet het 1x voor en al snel gaan we zelf hobbelend over de bulten heen gevolgd door 2 combochten. We hadden niet verwacht dat je er zoveel vaart mee kon maken, en leuk dat het is! Voorlopig zijn we tevreden over de workshop maar we willen wel snel door naar het “echte” werk!
Helaas kunnen we vandaag niet de north-shore van Filthy-Trails op, het heeft gisteren de hele dag geregend en de planken zijn spekglad.

Rond een uur of half 1 gaan we lunchen, de boterhammetjes worden weggewerkt en dan is het tijd voor de jumps en de drops! Dat wordt kicke! Het eerste wat we gaan doen is wat Com-bochten gevolgd door een speed-jump. Een speed-jump is eigenlijk alleen een jump waarbij je vaart moet hebben en dan komt het met de juiste techniek en houding wel goed. We gaan snel vooruit en Mikey heeft nog niet eerder een groep gehad die alles zo snel oppakt als wij, althans dat wordt gezegd!
Na de Speed-Jump gaan we over op het betere jump-werk, we gaan over Table-Tops heen springen, 1 van 2 meter en 1 van 3 meter! Het wordt voorgedaan en weer mogen wij herhalen. Met de juiste techniek springen we er bijna allemaal overheen en worden we helemaal wild…. NOG EEN KEER, NOG EEN KEER! We lopen wederom omhoog en springen weer over de 2 Table-Tops heen, en nog een keer! En nog een keer! wat hebben we een lol! Op de gezichten verschijnen allemaal grote glimlachen. Allemaal wordt ons gevraagd wat we er van vinden en aan het enthousiasme is te zien dat iedereen het naar zijn zin heeft! Ondertussen worden er veel foto’s gemaakt, ook de foto’s die hier te zien zijn!

Na de table-tops gaan we door naar boven, om daar wat drops te maken en dan het parcours te volgen naar beneden. We missen de ski-lift als we steeds weer naar boven moeten lopen om weer naar beneden te kunnen rijden, maar het is het waard! Vooral Mike heeft het zwaar en komt met enige regelmaat steunend en puffend boven. Boven op de heuvel gaat het voor het eerst mis, de iets wat overenthousiaste Mike gaat iets te hard door een bocht en van een drop en maakt een mooie duikeling. Gelukkig houdt hij er niets aan over en kan hij doorfietsen! We oefenen het nog een paar keer en dan gaan we over naar de roadgap-drops-jumps of hoe ze ook mogen heten. Ze zien er indrukwekkend uit en even twijfel ik of ik er wel vanaf zou fietsen maar dan bekijk ik de drop eens goed en dan besluit ik om het te doen. Samen met Mike ga ik een stuk naar achter om een aanloop te nemen en we rijden er beide vlotjes vanaf! Wat VET! Helemaal geweldig en wat is dit kicke! Helaas wordt Joost een klein beetje ontmoedigd en heeft hij besloot genomen om de drop niet te nemen. Hier heeft hij later een beetje spijt van maar de tijd is niet terug te draaien.

We gaan vervolgens nog een stukje verder omhoog om aldaar weer een 2tal com-bochten te nemen gevolgd door een Jump. Mike rijdt hem, ik probeer hem maar besluit om de rem in te knijpen en spring hem niet. Dan is Joost aan de beurt, joost komt de bochten goed door en maakt snelheid in de aanloop naar de jump. Helaas iets te lang waardoor hij niet genoeg lift kan maken en met zijn achterband op de landing keest en zo een deuk in zijn velg rijdt. (balen man) Gelukkig is ook dit niet te erg, en kan hij zijn weg vervolgen. Ik probeer het nog eens en wederom kom ik net niet lekker de bocht uit, en knijp ik mijn remmen wederom hard in. Bijna vlieg ik over de kop maar ik kan mijn fiets net houden.

Dan is het tijd om een trail helemaal te rijden, we rijden achter Mikey aan en binnen 2 minuten zijn we beneden, daar staan we met een grote glimlach en vol adrenaline te genieten van een geweldige eerste run. Hierna doen we hem nog een keer maar dan een andere trail. Weer staan we snel beneden met een grote glimlach op ons gezicht.

Conclusie
Al met al hebben we vandaag een schitterende dag beleefd waar we soms met de neus op de feiten werden gedrukt maar veel geleerd hebben! Mikey geeft goede instructies en je krijgt bij zijn workshop een goede begeleiding. De hoeveelheid techniek die we leren is goed, het is niet teveel maar ook niet te weinig, een mooie balans!

Om niet alleen lovend te zijn en om Mikey nog wat aandachtspunten te geven:
- Andere camera de foto’s zijn een beetje wazig/bewogen.
- Iets sneller door de uitleg heen zodat er meer tijd is om zelf te oefenen.
- Skiliften naar boven

Voor meer informatie zie Mikey’s Website

Na de 70 kilometer van gisteren voelen de beentjes wat zwaar deze ochtend, gelukkig hebben we een goede nachtrust achter de rug (ook al was het voor mij in een tentje), we hebben heerlijk geslapen.

Na een heerlijk bakkie koffie en een flink ontbijt zetten we de spullen in en op de auto en vertrekken we richting de startplaats voor de 70 km van vandaag. Ook worden er de nodige barretjes meegenomen, vooral Paul zorgt ervoor dat hij geen honger gaat krijgen deze tocht. Hij neemt voor 70KM maar liefst 5 barretjes, 2 gelletjes en 1 banaan mee.

In de auto worden de nodige grappen gemaakt over de aard van wielrenners en hoe vriendelijke onze kromme sturen vrienden zijn. Ze groeten altijd vriendelijke, geen competetief gedrag en altijd de ruimte geven aan andere fietsers.

De auto kunnen we een stuk dichter parkeren bij de start dan gisteren en de goede moed zit er al meteen goed in! De fietsen worden snel uit en van de auto gehaald en de spulletjes worden klaargezet zodat we snel aan de slag kunnen. 10 minuten later zitten we op de fiets en gaan we richting de start. 15 korte minuten later rijden we voor het eerst verkeerd in de tocht van vandaag, het bordje wijst naar onder, wij denken dus dat we een sloot in moeten en dat we zo verder moeten.

Als we verder hadden gekeken dan onze neus lang was hadden we gezien dat we gewoon rechtdoor moesten maar ach ja, het waren 2 leuke kilometers door een sloot waar je normaal nooit doorheen zou fietsen maar toch…..

Na 15 kilometer gaat het nog steeds voorspoedig met de beentjes, de route is dan welliswaar tot nu toe wat lichter dan gisteren, de benen voelen echt goed. Helaas is de route van zondag iets meer over asvalt en brede paden, bij ons beter bekend als schotterstrasse. De klimmetjes zijn helaas minder technisch en ook minder zwaar maar het zorgt er wel voor dat we weer in het juiste ritme komen van klimmen en dalen. Naarmate de route vordert volgen ook de leuke klimmetjes en afdalingen. We worden getrakteerd met een mooie flowige rustige afdaling, helaas zitter er voor ons wat zangers en zangeressen. Voortdurend wordt er bij bijna elke afdaling een mooi concert voor ons gespeeld, het is dan ook frustrerend om te zien dat de mensen die we in de klim inhalen ons op de rechte stukken voorbij komen geraced, “de rechte paden racers”. Onderaan de afdaling zitten we ze weer op de hielen, tijdens een klim halen we ze weer in maar op de rechte paden komen ze ons weer ontzettend hard voorbij gereden.

De eerste echte mooie klim die we krijgen is de klim richting de eerste rustplaats. De gulpenerberg! Heerlijk gaan we door naar boven, en naar boven en naar boven. Een leuke lange klim, en de benen voelen nog steeds goed. We hebben er een lekker tempo op en iedereen kan volgen! De eerste stop voor vandaag is goed geregeld, er is veel te eten en te drinken dus we laden onszelf goed vol en gaan vol goede moet verder aan de laatste 48KM. Helaas rijden we na de eerste stop al meteen verkeerd en volgen een stuk van de wielrenroute. Jammer dat we hierdoor een offroadafdaling gemist hebben maar de 60km/h naar beneden over de weg waren ook wel leuk. Al snel merken we dat we verkeerd zitten als we de klim naar de gulpenerberg weer beklommen hebben. Eenmaal weer op de goede weg gaan we de bossen in en al snel schieten we een mooie afdaling in. Helaas staat het snel in de afdaling stil en hebben we een echte file van mountain-bikers. Als we een eindje naar voren kijken zien we al snel wat er aan de hand is, er lopen een aantal ziekenbroeders en er wordt iemand op een brancard gehesen. We horen al snel dat de man die meegenomen wordt in de ambulance zijn been en heup gebroken heeft, sterkte met het herstel! We rijden allemaal rustig door en vervolgen onze weg weer omhoog. Het klimmen gaat vandaag beter dan gisteren en we hebben dus weinig problemen al snel zijn we boven om de weg naar beneden weer te vervolgen, deze afdaling kennen we uit de route van valkenburg, een hele leuke snelle afdaling, dat wordt genieten! Helaas staan we snel weer stil, dit keer is er weer iemand gevallen en ook ditmaal ligt hij gestrekt. Zijn gezicht zit onder het bloed en het ziet er niet al te best uit… Ook sterkte aan jou!

Na deze 2 ongelukken beseffen we toch dat het een risicovolle sport is die we beoefenen en dat we blij mogen zijn dat we nog geen ernstige valpartijen hebben meegemaakt.

Vandaag rijden we de batterij helemaal leeg en zetten we er echt wat vaart op! Paul kan het niet altijd bijbenen en moet ons in de klimmetjes wat achterlaten. Als we dan ook nog eens flink gasgeven op de rechte stukken dan gaat het gemiddelde ook flink omhoog.

Het einde nadert snel en we gaan er alleen harder door fietsen. We halen menig biker in en ook tijdens de afdalingen schieten we de meeste mensen voorbij! Wat een plezier hebben we vandaag!

Uiteindelijk staat er voor vandaag 80KM op de teller, we hebben 10KM verkeerd gefietst maar dat mocht de pret niet deren. Heerlijk om de 2de dag op deze manier af te sluiten en volgend jaar zullen we waarschijnlijk weer mee rijden!

De wekker is gegaan. Het is 7.00 uur op zaterdag morgen. Na een week de omgeving te hebben verkend, staat vandaag de eerste dag van de Heuvel Mergelland op het programma. Gisteren waren Santos (Paul) en Freek al gearriveerd op camping Schoonbron, waarna we meteen maar even de startbewijzen hebben opgehaald. Bij aankomst kunnen we dus direct van start.

Na het opstaan gaat de preparatie chaotisch als altijd. Bijzonder genoeg wordt er ook deze keer niks vergeten, al zijn we wel iets later als gepland.

Bij aankomst zetten we nog even de puntjes op de i, waarna we naar de start rijden. We hebben er zin in. Het plan is wel wat rustig te starten. Het is immers nog een aardige afstand. Bij de start is het al redelijk druk en het begin is goed modderig. Deze combinatie zorgt al direct voor wat file vorming. Gelukkig blijven we wel rijden.

Flinke klimmen

De klimmen de we krijgen zijn flink. Geen hele technische, maar wel lekker stijl. Gezien de afstand kiezen we al snel voor de grannygear. Hierdoor blijven de beentjes lekker fris. De grannygear werpt al direct zijn vruchten af. Waar menig lid in de zure appel bijt en naar boven moet lopen, blijven wij rijden. Langzaam rijden we richting Gulpen. Eenmaal bij het zwembad (startpunt Gulpenroute) krijgen we de bekende flinke klim als afdaling! Daarna gaan we in Gulpen weer omhoog richting het eerste rustpunt aangemoedigd door enkele wandelaars!

Aangekomen bij de eerste pauze op de Gulperberg en het is kiezen als een kind in de snoepwinkel. Er is fruit, wafels, koeken, sportdrank. Helemaal goed geregeld en het uitzicht is schitterend. Ik twijfel even aan het nut van het meenemen van eigen repen. Er is immers zo veel te eten tijdens de eerste stop. We gaan weer verder via het asfalt naar beneden waar ik even de 70 km/h aantik.

Richting Gulpen

In de omgeving van Gulpen zijn mooie stukken te rijden. Ik had al een afdaling gezien op de gps waar ik me op verheugde. Vlak voor de afdaling wordt ik nog afgesneden door een groepje die kennelijk vol gas naar beneden wilden. Ik laat ze maar voorbij gaan maar tot mijn grote verbazing blijken het “rechte stukken stoepen afdaling remmen knijpers” te zijn. Beleeft als ik ben blijf ik er maar netjes achter, maar je mag gerust van me weten dat ik wel baalde!

What goes up, must come down

Na Gulpen rijden we richting Vaals. Daar krijgen we een flinke klim van de route van Epen voor de kiezen. Dat is echt een lekkere klim. We ploeteren in de grannygear naar boven. Eenmaal boven zijn we Santos kwijt. Hij blijkt wat last te hebben van een oude blessure. Eenmaal boven besluiten we te splitsen. Freek en ik rijden verder en Santos rijdt rustiger om de route toch te kunnen volbrengen.

Eenmaal weer onderweg nog even wat mensen aangemoedigd (met een knipoog) die een band stonden te pakken. Natuurlijk moet je dat niet doen. Want 50 meter verder rijden we zelf lek. Freek lijkt een snakebite te hebben. Even de band verwisselen en we kunnen weer verder.

We naderen de afdaling van Epen. Één van de weinigen leuke stukken van de route van Epen. We besluiten even wat ruimte te maken voor onze afdaling en wachten tot het pad leeg is om vervolgens vol gas naar beneden te gaan. Links houden dan krijg je een mooie drop. Freek zit vlak voor me en maakt een mooie jump en ik er direct achter, dat was kicken! Vervolgens slingeren we naar beneden. Maar halverwege de afdaling halen we de eerste mensen al weer in. Dat is dan jammer. We halen er een paar in maar dan slaat het noodlot toe. De tweede lekke band. Opnieuw is het Freek. Snel verwisselen we de band opnieuw. Het is wel even leuk om te zien hoe sommige mensen afdalen. Ik kan me nog 1 biker herinneren en die vond het echt helemaal niks. Die keek me bescheten

De motivatiedip

We rijden richting het laatste stuk in België. Bij een niet al te bijzonder klimmetje slaat opnieuw het noodlot toe. Alweer een lekker band. Alweer de derde. En weer Freek. Even zakt de motivatie. Gelukkig had ik super makkelijke motiverende bandenplakkers bij en in no time zijn we weer onderweg.

Kort daarna krijgen we de derde stop. Bij deze stop waren geen koeken, maar alleen wat fruit. Opzich wel een minpuntje. Ik verwen me zelf met een stuk sinaasappel en we besluiten snel verder te gaan.

Het laatste stuk in de voerstreek

We gaan het laatste in en in mijn ogen mooiste stuk. We rijden een stuk van de mountainbikeroute van de voerstreek. Vrij snel krijgen we een lastige wortelafdaling. Eigenlijk niet de moeilijkste, maar door de hoeveelheid mensen en de snelheid wordt het al snel trail rijden. Kort daarna krijgen we een gigantische wortelklim. Velen staken de strijd al beneden, maar Freek besluit hem zoveel mogelijk te rijden. Dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. We ploeteren naar boven met de aanmoedigingen van de lopers en komen, zowaar nog een heel eind. De klim is natuurlijk ook fantastisch als afdaling! We hoorde later van mensen dat deze er vorig jaar als afdaling in zat, maar dat velen deze uitdaging niet aandurfde en naar beneden gingen lopen. Wij gaan hem zeker nog een keer als afdaling doen!

Aankomst

Uiteindelijk is Santos als eerste bij de finish! Heel netjes gedaan, zeker met zijn lichte blessure.
We eindigen de dag met een groot bord pasta en wat goude rakkers. Freek vervangt zijn binnenbanden nog even met noflats en dan is het vroeg naar bed. Morgen staat immers de volgende 70 km op de planning.

Wat opviel was dat de route van zaterdag een minimale hoeveelheid asfalt bevatten. Het parcours was leuk uitgezet met flinke steile klimmen en een paar leuke afdalingen. Door de drukte is het soms wel lastig om technischere stukken te rijden. Jammer dat ze alleen bij de eerste stop koeken hadden en bij de latere stoppen alleen fruit.

Helaas ontdekte ik na 2 weken rammen in Limburg dat ik een 3-tal scheuren heb in mijn frame. Natuurlijk is dit balen…Voor alle ramptoeristen, hierbij de foto’s:

Achterburg

Lasnaad zitbuis

Vandaag is het de laatste bikedag. We willen nog 1 keer flink de bergen in en vanaf boven de volledige wildkogeltrail rijden.

Mijn bike heeft inmiddels wel wat technische problemen, maar nog 1 keer moet wel gaan. We besluiten een klim te gaan maken vanuit Bramberg naar het Wildkogel hause op een slordige 2100 meter hoogte. De weergoden zijn ons een keer goed gezind en verwennen ons met een blauwe lucht en een lekker zonnetje. Heerlijk! We ploeteren en zweten!

Echter na 400 hoogtemeters is de zon toch wel erg fel. De temperatuur loopt op naar een 34 graden. We zien een waterval en besluiten even te stoppen en het hoofd te koelen. Heerlijk.

Inmiddels met de shirten op het hoofd gebonden in verband met de zon ploeteren we verder. Gespreksstof is er bijna niet, want de klim gaat als maar door tussen de 10 en 15 % en we rijden aardig door.

Uiteindelijk naderen we het Wildkogelhause. De panorama is schitterend! We besluiten nog net even iets hoger te gaan tot ongeveer 2100 meter. Nog een klein stukje van 15% naar 100 hoogtemeters. Helemaal gesloopt van de klim leggen we de bikes neer en gaan in het gras liggen. We genieten van het uitzicht en de stilte. Indrukwekkend!

Tijd om te gaan afdalen. In de verte komt er een cabine met freeriders aan. Die mannen moeten het ook warm hebben! We laten ze voor gaan en gaan achter hun aan.

Het eerste stuk is moeilijk te rijden. Er ligt nog wat sneeuw en er stroomt heel veel water. Technisch is het goed te doen.

Na de tweede switchback is het goed te rijden en het is genieten. Stuiteren, stenen, drops, hellingen, wortels, technisch, uitzicht. Het is perfect, moeilijk, maar perfect!

Tijdens het afdalen komen we ook een trailmoterrijder tegen. Deze iets wat vadsige, maar zeer vriendelijke Oostenrijker mit snor rijd het zelfde parcours alleen dan op de motor! Genau!

Op een tussen stuk merk ik ineens dat mijn achterrem niet meer werkt. Waarschijnlijk is door de hitte en de lengte van de afdaling de druk verdwenen. We besluiten heel even te wachten bij het bankje van Julian und Cristofer. tot de remmen iets minder heet zijn.

We naderen de eerste mindfucker en gaan er beide met gemak overheen. Dat was wel kicken! We gaan verder naar de tweede mindfucker. Net voor deze brute afdaling zitten er een 5 tal drops achter elkaar, waarvan de laatste zeer stijl en lastig. Ook hier vliegen we over heen. We hebben duidelijk de flow te pakken. Ook de tweede mindfucker wordt met gemak klein gemaakt!

Kort daarna rijd ook de Oostenrijkse trail motorrijder over de minderfucker heen. Met z’n 3e rijden we naar het volgende stuk. Eerst de bikers en daarna de motorrijder.

Eigenlijk eindigde daar de Wildkogel trail, maar omdat we nog een stukje op een video hadden gezien, wisten we nog een afdaling tot in Neukirchen. Ook dit stuk was erg leuk te doen!

Uiteindelijk komen we aan in Neukirchen en hebben zo’n slordige 1300 meter afgedaalt. Maar wat was dat fantastisch. Ik heb in mijn leven nog niet zo iets vets gedaan!

Berg omhohe: Bergen 2 – Joost und Freek 2
Berg ab: Bergen 2 – Joost und Freek 3