Mountain-bikers

Ik kwam nog een interessant artikel tegen wat ik jullie niet wilde onthouden op:

http://www.spikecycling.nl/blog/vormen-van-training/omslagpunt/

Wat is je omslagpunt
Ken je dat gevoel? Ben je net lekker hard aan het fietsen, beginnen je benen te verzuren. Verzuren kun je trouwens letterlijk nemen. Omdat je boven je zogenaamde omslagpunt (anaerobe drempel) aan het trainen bent, gaat je lichaam om sneller energie te krijgen glucose verbranden in plaats van vet. Nadeel is dat je lichaam bij deze verbranding ook melkzuur aanmaakt. En dat zorgt voor het pijnlijke gevoel in je spieren.

Maar wat is nu precies een omslagpunt? In cijfers is dat moeilijk te zeggen. Iedereen heeft een eigen ‘unieke’ hartslagzone, afhankelijk van onder andere geslacht, leeftijd en conditie. In het algemeen kun je zeggen dat jouw omslagpunt de maximale hartslag is die je gedurende een lange tijd vol kunt houden, zonder te verzuren. Door net onder en op je omslagpunt te trainen, verhoog je je omslagpunt en daarmee ook je conditie. Erboven trainen heeft geen zin; het verhoogt wel je melkzuurtolerantie, maar heeft ook een negatief effect op het omslagpunt.

Testen
Om goed te kunnen trainen, is het dus van belang om jouw omslagpunt te achterhalen. Hiervoor kun je een maximaal-test, ook wel VO2max test, doen. Vraag het eens na bij je sportschool. Tegenwoordig wordt er meer aan cardiofitness gedaan en kun je bij je plaatselijke sportschool ook al een test doen om je hartslagzones te bepalen.
Je hebt vier verschillende hartslagzones:

* De eerste hartslagzone (+/- 50-60% van je maximale hartslag) is prima voor beginnende sporters, voor het herstellen na een intensieve training of voor het sporten om vet te verbranden.
* De tweede hartslagzone (60-70% van je maximale hartslag) is voor het licht verbeteren van je conditie. Je werkt aan je conditie, maar op zo’n manier dat je het makkelijk vol kunt houden.
* De derde hartslagzone is het punt dat je echt gaat werken aan conditieverbetering. Je zit op 70 tot 85% van je maximale hartslag (de aerobe drempel), traint je hartslag, ademhaling en je uithoudingsvermogen. Door te trainen vanaf deze hartslagzone, verbeter je de afvoer van afvalstoffen en de toevoer van zuurstof naar je spieren.
* De vierde en laatste hartslagzone (85-100% van je maximale hartslag) is alleen geschikt voor de geoefende sporter. Trainen is deze zone wordt gezien als een aanvullende training en door professionele sporters gedaan om te oefenen om langer op een maximale hartslag te functioneren zonder last te krijgen van verzuring.

Een evenwichtig trainingsschema heeft trainingen in verschillende zones en helpt je effectiever te trainen. Neem voor meer informatie contact op met een inspanningsfysioloog. Blijf regelmatig deze site volgen voor meer informatie over de verschillende trainingsvormen en kant en klare trainingsschema’s.

Vandaag is het de laatste bikedag. We willen nog 1 keer flink de bergen in en vanaf boven de volledige wildkogeltrail rijden.

Mijn bike heeft inmiddels wel wat technische problemen, maar nog 1 keer moet wel gaan. We besluiten een klim te gaan maken vanuit Bramberg naar het Wildkogel hause op een slordige 2100 meter hoogte. De weergoden zijn ons een keer goed gezind en verwennen ons met een blauwe lucht en een lekker zonnetje. Heerlijk! We ploeteren en zweten!

Echter na 400 hoogtemeters is de zon toch wel erg fel. De temperatuur loopt op naar een 34 graden. We zien een waterval en besluiten even te stoppen en het hoofd te koelen. Heerlijk.

Inmiddels met de shirten op het hoofd gebonden in verband met de zon ploeteren we verder. Gespreksstof is er bijna niet, want de klim gaat als maar door tussen de 10 en 15 % en we rijden aardig door.

Uiteindelijk naderen we het Wildkogelhause. De panorama is schitterend! We besluiten nog net even iets hoger te gaan tot ongeveer 2100 meter. Nog een klein stukje van 15% naar 100 hoogtemeters. Helemaal gesloopt van de klim leggen we de bikes neer en gaan in het gras liggen. We genieten van het uitzicht en de stilte. Indrukwekkend!

Tijd om te gaan afdalen. In de verte komt er een cabine met freeriders aan. Die mannen moeten het ook warm hebben! We laten ze voor gaan en gaan achter hun aan.

Het eerste stuk is moeilijk te rijden. Er ligt nog wat sneeuw en er stroomt heel veel water. Technisch is het goed te doen.

Na de tweede switchback is het goed te rijden en het is genieten. Stuiteren, stenen, drops, hellingen, wortels, technisch, uitzicht. Het is perfect, moeilijk, maar perfect!

Tijdens het afdalen komen we ook een trailmoterrijder tegen. Deze iets wat vadsige, maar zeer vriendelijke Oostenrijker mit snor rijd het zelfde parcours alleen dan op de motor! Genau!

Op een tussen stuk merk ik ineens dat mijn achterrem niet meer werkt. Waarschijnlijk is door de hitte en de lengte van de afdaling de druk verdwenen. We besluiten heel even te wachten bij het bankje van Julian und Cristofer. tot de remmen iets minder heet zijn.

We naderen de eerste mindfucker en gaan er beide met gemak overheen. Dat was wel kicken! We gaan verder naar de tweede mindfucker. Net voor deze brute afdaling zitten er een 5 tal drops achter elkaar, waarvan de laatste zeer stijl en lastig. Ook hier vliegen we over heen. We hebben duidelijk de flow te pakken. Ook de tweede mindfucker wordt met gemak klein gemaakt!

Kort daarna rijd ook de Oostenrijkse trail motorrijder over de minderfucker heen. Met z’n 3e rijden we naar het volgende stuk. Eerst de bikers en daarna de motorrijder.

Eigenlijk eindigde daar de Wildkogel trail, maar omdat we nog een stukje op een video hadden gezien, wisten we nog een afdaling tot in Neukirchen. Ook dit stuk was erg leuk te doen!

Uiteindelijk komen we aan in Neukirchen en hebben zo’n slordige 1300 meter afgedaalt. Maar wat was dat fantastisch. Ik heb in mijn leven nog niet zo iets vets gedaan!

Berg omhohe: Bergen 2 – Joost und Freek 2
Berg ab: Bergen 2 – Joost und Freek 3

Vandaag stond een panorama trail op de planning. Technisch niet de grootste uitdaging, maar wel heel mooi en conditioneel. Er stonden immers zo’n 2000 meter op de planning, naar de markkirchel. De grens met Tirol en Salzburg. We vreesde voor sneeuw, maar dat was zaak voor later.

Na onze rustdag “mit enkele keizers” hadden we er allebei veel zin in. Een hele dag niet biken… tja… het is omdat het verstandig is voor de benen, maar we hadden liever wel gewoon gebiked. Maar gelukkige mochten we vandaag weer aantreden. 18 km klimmen en natuurlijk ook 18 km afdalen.

Het begin is meteen zwaar. We ploeteren naar boven en zien al snel de dorpjes onder ons kleiner worden. De helling is soms boven de 15% en het einde is nog lang niet inzicht.

Eenmaal aangekomen in de buurt van Krimml beginnen we met de trail en we mogen direct weer omhoog. De temperatuur daalt al flink. We houden wel de snelheid onder controle, want het is nogal een eind.

De trail beloont ons al vrij snel met schitterende uitzichten over een dal, beekjes, watervallen en landschappen. Het is werkelijke schitterend. Ik kan me niet voorstellen dat je hier geen natuurliefhebber van wordt.

Hoe hoger we komen des te mooier wordt het uitzicht. Langzaam naderen we de sneeuwgrens. Mijn tenen beginnen aardig te bevriezen. Uiteindelijk belanden we in de sneeuw. Hier loop nog een schitterend beekje naar beneden, met in de verte een fel groen dal. Schitterend!

We gaan verder omhoog en zitten inmiddels midden in de sneeuw om zo’n 1900 meter. We willen nog hoger, maar dat is haast onmogelijk. Het is koud en er ligt zo’n 8 cm sneeuw. We genieten nog even van het uitzichten en besluiten te gaan afdalen.

18 km alleen maar naar beneden! Dat wordt leuk! Het eerste stuk gaat langzaam, maar zodra de sneeuw verdwijnt gaat de snelheid omhoog. We vliegen naar beneden. Het blijft verbazingwekkend dat je uren omhoog ploetert en in no time weer beneden bent.

Op het einde van de trail gaan weer weer naar links de weg op. Dit is nog een 10 km alleen maar beneden. We halen enkele malen gemakkelijk de 71 km per uur!

Thuiskomend was het een schitterende dag met mooie uitzichten. Nu vlug nog even douche en dan een “keizer offen machen”!

Het weer is nog niet al te best. We wilden eigenlijk naar de Wilkogel klimmen, maar onze lokale held en barman adviseerde ons dat nog niet te doen in verband met de sneeuw. Ons alternatief: Zwei maal “Mittel station” en vanuit daar de wildkogel trail naar beneden.

Dit betekende dus wel 1600 hoogtemeters. En na gisteren (1000 hoogte meters) en eergisteren (1000 hoogtemeters) was dat wel erg pittig.

Het klimmen ging toch nog bijzonder goed. Tevens kwamen we onze vrienden de koeien weer tegen. Eenmaal boven de kneeprotector aan en naar beneden maar. We moesten de snelheid aardig bepekt houden, want het was echt zeer glad. De trail bestaat voornamelijk uit gladde wortels, gladde stenen en drops. Het eerste stuk is daardoor ook niet te rijden. Hele diepe drops en heel veel modder en gladde stukken. Maar kort daarna kunnen we echt aan de slag. We dalen af tussen de stenen drops en wortels. Dit is echt mountainbiken. Sommige bochten moeten met passen en meten worden genomen. De gladheid maakt het kiezen van de juiste lijn nog belangrijker.

De trail bevat in het totaal twee mindfuckers. Afdalingen die technisch onmogelijk lijken te doen. Zeker met dit natte weer en gladde wortels.

Eenmaal aangekomen bij de eerste mindfucker. Rustig blijven kijken. Snelheid beperkt. Sturen en hop naar beneden! Fantastisch!
Ook de tweede minderfucker lukt het naar beneden te rijden! Wat een overwinning!

Uiteindelijk moeten we deze dag afsluiten. Dit was denk ik 1 van de mooiste mountainbike dagen die ik heb mee gemaakt!
We sluiten we de dag met een goede pizza en later een wel verdient biertje bij cristoffer. “Drink ein keizer, bin ein keizer!”

Mocht je een Fox vork hebben en je wil er onderhoud aan plegen, of je hebt er wat problemen mee. Kijk eens op deze site: Fox Service Home

Kan handig zijn voor het signaleren van mankementen aan de vork. Ga er natuurlijk zelf niet teveel mee k*tten want dat valt je garantie weg.