Na onze vakantie in Oostenrijk willen we natuurlijk alleen maar sneller, hoger en meer! Al weken [...]]]>

Binnenkort, we weten nog niet wanneer, gaan we de Toblerone trails eens aandoen.
Hebben hier wel een aantal goeie dingen over gehoord en laatst stond er ook iets over in de O2Bikers.
Een echte freeride en downhill in de nabije omgeving van Nederland.

Na onze vakantie in Oostenrijk willen we natuurlijk alleen maar sneller, hoger en meer!
Al weken loop ik mezelf lekker te maken met filmpjes over deze trails, met de veluwe om de hoek heb ik nog wel wat bulten waar ik op en af kan rijden maar het is toch niet vergelijkbaar met het echte werk. De eerste keer dat ik ging fietsen nadat we uit Oostenrijk terug waren dacht ik, is dit het nou…..

Opzich mag ik natuurlijk niet klagen, de veluwe, de rhedenroute is voor nederlandse begrippen een mooie tocht, maar toch. In vergelijking met Oostenrijk is de veluwe dan nog een mooie tocht? wat is in deze mooi? Je moet koesteren wat je hebt, maar wie zegt dat je niet stiekem mag verlangen naar meer? verlangen naar het bijna onmogelijke…..

Deze verlangens zijn voor een mountainbiker de motivatie om het almaar hoger op te zoeken, we willen graag meer dus we zullen vanaf het moment dat we naar oostenrijk zijn geweest ook vaker uitstapjes gaan maken, toch maar weer een tripje naar de ardennen? Misschien kunnen we wel even een weekendje naar de eiffel gaan? Maar eerst…. laten we maar even naar de Toblerone Trails gaan, kijken of we daar vaker heen gaan of niet. Echter ook denk ik daar dat we de vergelijking met Oostenrijk niet moeten maken. Misschien de vergelijking met de veluwe en dan hopen dat het tegenvalt… dan heb ik weer plezier op de veluwe.
Misschien moet ik helemaal niet naar de Toblerone Trails gaan maar een rondje in de meeste platte provincie van Nederland gaan rijden. Dan ga ik weer met plezier naar de veluwe toe, geniet ik daar weer van de bultjes, de torren op het pad en het schitterende bos waarin toch echt wel een aantal prachtige routes zijn uitgezet.

Maar eerst de Toblerone Trails, om de route op veluwe toch nog wat minder aantrekkelijk te maken.
En om mezelf toch maar wat lekker te maken, hier wat filmpjes over hoe en wat op de Toblerone Trails.

Mijn bike heeft inmiddels wel wat technische problemen, maar nog 1 keer moet wel gaan. We besluiten een klim te gaan maken vanuit Bramberg naar het Wildkogel hause op een slordige 2100 meter [...]]]>

Vandaag is het de laatste bikedag. We willen nog 1 keer flink de bergen in en vanaf boven de volledige wildkogeltrail rijden.

Mijn bike heeft inmiddels wel wat technische problemen, maar nog 1 keer moet wel gaan. We besluiten een klim te gaan maken vanuit Bramberg naar het Wildkogel hause op een slordige 2100 meter hoogte. De weergoden zijn ons een keer goed gezind en verwennen ons met een blauwe lucht en een lekker zonnetje. Heerlijk! We ploeteren en zweten!

Echter na 400 hoogtemeters is de zon toch wel erg fel. De temperatuur loopt op naar een 34 graden. We zien een waterval en besluiten even te stoppen en het hoofd te koelen. Heerlijk.

Inmiddels met de shirten op het hoofd gebonden in verband met de zon ploeteren we verder. Gespreksstof is er bijna niet, want de klim gaat als maar door tussen de 10 en 15 % en we rijden aardig door.

Uiteindelijk naderen we het Wildkogelhause. De panorama is schitterend! We besluiten nog net even iets hoger te gaan tot ongeveer 2100 meter. Nog een klein stukje van 15% naar 100 hoogtemeters. Helemaal gesloopt van de klim leggen we de bikes neer en gaan in het gras liggen. We genieten van het uitzicht en de stilte. Indrukwekkend!

Tijd om te gaan afdalen. In de verte komt er een cabine met freeriders aan. Die mannen moeten het ook warm hebben! We laten ze voor gaan en gaan achter hun aan.

Het eerste stuk is moeilijk te rijden. Er ligt nog wat sneeuw en er stroomt heel veel water. Technisch is het goed te doen.

Na de tweede switchback is het goed te rijden en het is genieten. Stuiteren, stenen, drops, hellingen, wortels, technisch, uitzicht. Het is perfect, moeilijk, maar perfect!

Tijdens het afdalen komen we ook een trailmoterrijder tegen. Deze iets wat vadsige, maar zeer vriendelijke Oostenrijker mit snor rijd het zelfde parcours alleen dan op de motor! Genau!

Op een tussen stuk merk ik ineens dat mijn achterrem niet meer werkt. Waarschijnlijk is door de hitte en de lengte van de afdaling de druk verdwenen. We besluiten heel even te wachten bij het bankje van Julian und Cristofer. tot de remmen iets minder heet zijn.

We naderen de eerste mindfucker en gaan er beide met gemak overheen. Dat was wel kicken! We gaan verder naar de tweede mindfucker. Net voor deze brute afdaling zitten er een 5 tal drops achter elkaar, waarvan de laatste zeer stijl en lastig. Ook hier vliegen we over heen. We hebben duidelijk de flow te pakken. Ook de tweede mindfucker wordt met gemak klein gemaakt!

Kort daarna rijd ook de Oostenrijkse trail motorrijder over de minderfucker heen. Met z’n 3e rijden we naar het volgende stuk. Eerst de bikers en daarna de motorrijder.

Eigenlijk eindigde daar de Wildkogel trail, maar omdat we nog een stukje op een video hadden gezien, wisten we nog een afdaling tot in Neukirchen. Ook dit stuk was erg leuk te doen!

Uiteindelijk komen we aan in Neukirchen en hebben zo’n slordige 1300 meter afgedaalt. Maar wat was dat fantastisch. Ik heb in mijn leven nog niet zo iets vets gedaan!

Berg omhohe: Bergen 2 – Joost und Freek 2
Berg ab: Bergen 2 – Joost und Freek 3

Na onze rustdag “mit enkele keizers” hadden we [...]]]>

Vandaag stond een panorama trail op de planning. Technisch niet de grootste uitdaging, maar wel heel mooi en conditioneel. Er stonden immers zo’n 2000 meter op de planning, naar de markkirchel. De grens met Tirol en Salzburg. We vreesde voor sneeuw, maar dat was zaak voor later.

Na onze rustdag “mit enkele keizers” hadden we er allebei veel zin in. Een hele dag niet biken… tja… het is omdat het verstandig is voor de benen, maar we hadden liever wel gewoon gebiked. Maar gelukkige mochten we vandaag weer aantreden. 18 km klimmen en natuurlijk ook 18 km afdalen.

Het begin is meteen zwaar. We ploeteren naar boven en zien al snel de dorpjes onder ons kleiner worden. De helling is soms boven de 15% en het einde is nog lang niet inzicht.

Eenmaal aangekomen in de buurt van Krimml beginnen we met de trail en we mogen direct weer omhoog. De temperatuur daalt al flink. We houden wel de snelheid onder controle, want het is nogal een eind.

De trail beloont ons al vrij snel met schitterende uitzichten over een dal, beekjes, watervallen en landschappen. Het is werkelijke schitterend. Ik kan me niet voorstellen dat je hier geen natuurliefhebber van wordt.

Hoe hoger we komen des te mooier wordt het uitzicht. Langzaam naderen we de sneeuwgrens. Mijn tenen beginnen aardig te bevriezen. Uiteindelijk belanden we in de sneeuw. Hier loop nog een schitterend beekje naar beneden, met in de verte een fel groen dal. Schitterend!

We gaan verder omhoog en zitten inmiddels midden in de sneeuw om zo’n 1900 meter. We willen nog hoger, maar dat is haast onmogelijk. Het is koud en er ligt zo’n 8 cm sneeuw. We genieten nog even van het uitzichten en besluiten te gaan afdalen.

18 km alleen maar naar beneden! Dat wordt leuk! Het eerste stuk gaat langzaam, maar zodra de sneeuw verdwijnt gaat de snelheid omhoog. We vliegen naar beneden. Het blijft verbazingwekkend dat je uren omhoog ploetert en in no time weer beneden bent.

Op het einde van de trail gaan weer weer naar links de weg op. Dit is nog een 10 km alleen maar beneden. We halen enkele malen gemakkelijk de 71 km per uur!

Thuiskomend was het een schitterende dag met mooie uitzichten. Nu vlug nog even douche en dan een “keizer offen machen”!

Nadat we ontbeten hadden gingen we naar de supermarkt. Na eenmaal de nodige pasta’s, ovenfriet en ander voedsel gekocht te hebben dachten we, misschien is het ook handig [...]]]>

Een rustdag, heerlijk!
Wat zullen we vandaag eens doen was de vraag, naar de Krimml Watervallen? De hoogste watervallen van Europa? Of misschien ergens anders naartoe met de auto?

Nadat we ontbeten hadden gingen we naar de supermarkt. Na eenmaal de nodige pasta’s, ovenfriet en ander voedsel gekocht te hebben dachten we, misschien is het ook handig als we een biertje kopen. We hadden al kennis gemaakt met het lokale Kaiser bier van Oostenrijk en besloten om hier een krat van te kopen.
Thuis aangekomen maar meteen lekker lunchen en een Kaiser in die kopf gieten! Nog ein Kaiser bitte! Christoffel zag ons vanmiddag al lopen met het krat en dacht, daar gaat mijn omzet!
Kaiser na Kaiser werd keizer gemaakt een slappe film (Paranormal activity) werd opgezet en gekeken. Wat saai eigenlijk zo’n dag niets doen, dan maar een route plannen voor morgen, eigenlijk toch wel zin om te fietsen maar een rustdag is ook wel eens goed!
Voor morgen 40km op de planning, 1600HM en dan toch de Krimml watervallen.
Voor nu is het een dag, de oogjes gaan wederom dicht.

Gruss Got

Dit betekende dus wel 1600 hoogtemeters. En na [...]]]>

Het weer is nog niet al te best. We wilden eigenlijk naar de Wilkogel klimmen, maar onze lokale held en barman adviseerde ons dat nog niet te doen in verband met de sneeuw. Ons alternatief: Zwei maal “Mittel station” en vanuit daar de wildkogel trail naar beneden.

Dit betekende dus wel 1600 hoogtemeters. En na gisteren (1000 hoogte meters) en eergisteren (1000 hoogtemeters) was dat wel erg pittig.

Het klimmen ging toch nog bijzonder goed. Tevens kwamen we onze vrienden de koeien weer tegen. Eenmaal boven de kneeprotector aan en naar beneden maar. We moesten de snelheid aardig bepekt houden, want het was echt zeer glad. De trail bestaat voornamelijk uit gladde wortels, gladde stenen en drops. Het eerste stuk is daardoor ook niet te rijden. Hele diepe drops en heel veel modder en gladde stukken. Maar kort daarna kunnen we echt aan de slag. We dalen af tussen de stenen drops en wortels. Dit is echt mountainbiken. Sommige bochten moeten met passen en meten worden genomen. De gladheid maakt het kiezen van de juiste lijn nog belangrijker.

De trail bevat in het totaal twee mindfuckers. Afdalingen die technisch onmogelijk lijken te doen. Zeker met dit natte weer en gladde wortels.

Eenmaal aangekomen bij de eerste mindfucker. Rustig blijven kijken. Snelheid beperkt. Sturen en hop naar beneden! Fantastisch!
Ook de tweede minderfucker lukt het naar beneden te rijden! Wat een overwinning!

Uiteindelijk moeten we deze dag afsluiten. Dit was denk ik 1 van de mooiste mountainbike dagen die ik heb mee gemaakt!
We sluiten we de dag met een goede pizza en later een wel verdient biertje bij cristoffer. “Drink ein keizer, bin ein keizer!”

De dag begon schitterend, wat een weer! Dit wordt een mooie dag om te fietsen (dachten we) Maar eerste even inkopen doen want boodschappen hebben we nog niet gedaan in de afgelopen 2 dagen.

Eenmaal klaar met het noodzakelijk kwaad kunnen we lekker de bike op. Het weer is nog redelijk mooi, het is [...]]]>

Dag 3, de Wildkoeientrail

De dag begon schitterend, wat een weer! Dit wordt een mooie dag om te fietsen (dachten we)
Maar eerste even inkopen doen want boodschappen hebben we nog niet gedaan in de afgelopen 2 dagen.

Eenmaal klaar met het noodzakelijk kwaad kunnen we lekker de bike op. Het weer is nog redelijk mooi, het is alleen wel kouder dan gisteren. We hebben voor vandaag een route gepland. De wildkogel naar boven en dan een mittel-schwer trail naar beneden. De klim naar boven is lang…. heel lang maar hij is heel goed te doen. Niet te vergelijken met ook maar iets in de omgeving van nederland, van 800 meter naar 1750 meter in 1 klim. We doen er lang over en genieten met volle teugen van de omgeving.

We spelen even kort met de wildkogeltrail, het ziet er uitdagend uit, maar het is heel goed te doen. Het vertrouwen begint te groeien!

Maar nu eerst verder naar boven, veel verder naar boven. We bereiken na een leuke klim de sneeuwgrens en proberen nog een klein stuk door te klimmen. Het is echter niet meer te doen, te glad door de sneeuw en te stijl. Terug naar beneden is het besluit. Al snel komen we langs een bordje Wildkogeltrail <--- Linksaf, ik denk even een kijkje nemen hoe die erbij ligt en we besluiten om hem te nemen! Wat een afdaling, wat een trail! Als snel blijkt dat de naam van de trail niet klopt, als het pad bezaaid is met koeien. Het moet de wildkoeientrail zijn! We bedenken de ergste scenarios wat een koe met je kan doen. En besluiten om er een stukje omheen te lopen. Na een korte wandeling weer op de fiets en de trail wordt mooier en mooier.

Als we beneden bijkomen besluiten we om morgen maar weer hetzelfde te doen. Alleen dan vanaf hoger te beginnen! De trail in zijn totaliteit fietsen en dan misschien nog wel een keer! Wat vet!

Komend bij de waterval is de klim meteen ontzetten steil. Enkele wandelaar [...]]]>

Het voorspelde weer was niet al te best. Echter werden we ’s-morgens verrast door een mooie blauwe lucht. We aten vlug, prepareerde de bikes en gingen op pad.
We hadden vanuit het huisje een waterval gezien. Ideaal voor de eerste kliekjes en klim kilometers.

Komend bij de waterval is de klim meteen ontzetten steil. Enkele wandelaar adviseren ons om een andere route te kiezen. Het zou onmogelijk zijn om daar naar boven te rijden. Eigenwijs als we zijn probeerde we het toch, maar naar enkele hoogte meters moesten we ons meerdere erkennen. 1 – 0 voor de Alpen.

Maar weer terug naar beneden en een ander pad zoeken. Uiteindelijk vinden we een asfalt klim. Ideaal om mee te beginnen. naar beneden. Tijdens deze klim schieten we links een wandelpad op. Het pad wordt aardig bemoeilijkt door de natte wortels en stenen. Uiteindelijk komen we toevallig uit bij het parkje van de trailmaster:

Na dit parkje, besluiten we terug omhoog te gaan, opnieuw. Na wat hoogtemeters blijkt dit opnieuw doodlopend. We proberen een wandelpad maar blijkt toch iets te extreem. De natuur is wel echt schitterend.

We gaan naar beneden, nog een keer door het trail parkje en besluiten naar Neukirchen te gaan.
Vanaf daar zoeken we opnieuw de weg naar boven naar het Wildkogel haus. Deze keer zitten we op de goed weg. We klimmen en klimmen.

Het asfalt verruild zich voor gravel en uiteindelijk voor wandelpad. Het pad is super, maar we willen onze benen ook wat sparen. Dus we besluiten terug naar beneden te gaan. Ons klimmen wordt dan ook beloond met een erg leuke afdaling.

Het is toch wel wat anders als dat Nederland!

Joost

Joost arriveert met de door ons gehuurde auto in Son en Breugel, waar ik al ruim een uur klaar sta en rond aan lopen ben in de huiskamer van mijn ouders. Eindelijk denk ik dan, maar dan moeten we de auto nog inladen. Mijn angst dat de altijd (on)gestructureerde Joost de auto zelf ingeladen [...]]]>

Zaterdagmiddag 13:30

Joost arriveert met de door ons gehuurde auto in Son en Breugel, waar ik al ruim een uur klaar sta en rond aan lopen ben in de huiskamer van mijn ouders. Eindelijk denk ik dan, maar dan moeten we de auto nog inladen. Mijn angst dat de altijd (on)gestructureerde Joost de auto zelf ingeladen heeft neemt snel af als ik zie dat alles netjes in kratten en koffers ligt. Paulina MOET hier een aandeel in hebben gehad. Na het inladen van mijn spullen gaan we onderweg, de eerste kilometers worden snel overwonnen, echter moeten we er nog 900 voordat we bij het (blijkt later) schitterende huisje zijn. Het auto rijden bevalt goed, de Ford Focus C-Max doet zijn werk en brengt ons snel naar de mooie bosrijke omgeving van Duitsland.

De heuvels worden langzamerhand bergen en toppen worden scherper. Omringt door mist en hard rijdende locals rijden we gestaag bergop en af. Vooral het laatste stuk is leuk, 17% afdaling door mist op een weg in aanbouw om 23:00 in de avond. Gelukkig moeten we nog maar 10 kilometer.

Volgens ons hebben ze in Oostenrijk nog nooit gehoord van lantaarnpalen, hierdoor hebben we dus ook moeite met het vinden van het huisje. De TomTom wijst ons een eind in de goede weg maar het laatste gedeelte moeten we toch echt zelf doen, het huisje zoeken. Het is hier pikkedonker, geen lantaarnpalen, en geen verharde weg. Gelukkig herkennen we de naam van de verhuurder op de deur en zijn we dus in 1 keer goed gereden. Eenmaal aangekomen hebben we binnen 15 minuten de auto uitgeladen en het huisje op een overzichtelijke manier ingericht, waar is de JW?

We acclimatiseren snel, de whiskey helpt natuurlijk een handje. De gesprekken worden vloeibaarder en zijn voor buitenstaanders al snel niet meer te volgen. Alle momenteel actuele zaken worden besproken alsof we alle problemen zelf op kunnen lossen, beren op de weg? Belangen van andere? Alles wordt aan de kant geschoven en overal is een oplossing voor. De inspiratie die we krijgen van de omgeving en de nodige hoeveelheid alcohol doen ons gespreksniveau stijgen tot ongekende hoogte. Al snel is het 2 uur en is de whiskey op. We gaan moe en voldaan na een intensieve rit naar bed om vol verwachting de volgende dag af te wachten.

Kan handig zijn voor het signaleren van mankementen aan de vork. Ga er natuurlijk zelf niet teveel mee k*tten want dat valt je garantie weg.