Het weer is nog niet al te best. We wilden eigenlijk naar de Wilkogel klimmen, maar onze lokale held en barman adviseerde ons dat nog niet te doen in verband met de sneeuw. Ons alternatief: Zwei maal “Mittel station” en vanuit daar de wildkogel trail naar beneden.
Dit betekende dus wel 1600 hoogtemeters. En na gisteren (1000 hoogte meters) en eergisteren (1000 hoogtemeters) was dat wel erg pittig.
Het klimmen ging toch nog bijzonder goed. Tevens kwamen we onze vrienden de koeien weer tegen. Eenmaal boven de kneeprotector aan en naar beneden maar. We moesten de snelheid aardig bepekt houden, want het was echt zeer glad. De trail bestaat voornamelijk uit gladde wortels, gladde stenen en drops. Het eerste stuk is daardoor ook niet te rijden. Hele diepe drops en heel veel modder en gladde stukken. Maar kort daarna kunnen we echt aan de slag. We dalen af tussen de stenen drops en wortels. Dit is echt mountainbiken. Sommige bochten moeten met passen en meten worden genomen. De gladheid maakt het kiezen van de juiste lijn nog belangrijker.
De trail bevat in het totaal twee mindfuckers. Afdalingen die technisch onmogelijk lijken te doen. Zeker met dit natte weer en gladde wortels.
Eenmaal aangekomen bij de eerste mindfucker. Rustig blijven kijken. Snelheid beperkt. Sturen en hop naar beneden! Fantastisch!
Ook de tweede minderfucker lukt het naar beneden te rijden! Wat een overwinning!
Uiteindelijk moeten we deze dag afsluiten. Dit was denk ik 1 van de mooiste mountainbike dagen die ik heb mee gemaakt!
We sluiten we de dag met een goede pizza en later een wel verdient biertje bij cristoffer. “Drink ein keizer, bin ein keizer!”
De dag begon schitterend, wat een weer! Dit wordt een mooie dag om te fietsen (dachten we)
Maar eerste even inkopen doen want boodschappen hebben we nog niet gedaan in de afgelopen 2 dagen.
Eenmaal klaar met het noodzakelijk kwaad kunnen we lekker de bike op. Het weer is nog redelijk mooi, het is alleen wel kouder dan gisteren. We hebben voor vandaag een route gepland. De wildkogel naar boven en dan een mittel-schwer trail naar beneden. De klim naar boven is lang…. heel lang maar hij is heel goed te doen. Niet te vergelijken met ook maar iets in de omgeving van nederland, van 800 meter naar 1750 meter in 1 klim. We doen er lang over en genieten met volle teugen van de omgeving.
We spelen even kort met de wildkogeltrail, het ziet er uitdagend uit, maar het is heel goed te doen. Het vertrouwen begint te groeien!
Maar nu eerst verder naar boven, veel verder naar boven. We bereiken na een leuke klim de sneeuwgrens en proberen nog een klein stuk door te klimmen. Het is echter niet meer te doen, te glad door de sneeuw en te stijl. Terug naar beneden is het besluit. Al snel komen we langs een bordje Wildkogeltrail <--- Linksaf, ik denk even een kijkje nemen hoe die erbij ligt en we besluiten om hem te nemen! Wat een afdaling, wat een trail! Als snel blijkt dat de naam van de trail niet klopt, als het pad bezaaid is met koeien. Het moet de wildkoeientrail zijn! We bedenken de ergste scenarios wat een koe met je kan doen. En besluiten om er een stukje omheen te lopen. Na een korte wandeling weer op de fiets en de trail wordt mooier en mooier.
Als we beneden bijkomen besluiten we om morgen maar weer hetzelfde te doen. Alleen dan vanaf hoger te beginnen! De trail in zijn totaliteit fietsen en dan misschien nog wel een keer! Wat vet!
Het voorspelde weer was niet al te best. Echter werden we ’s-morgens verrast door een mooie blauwe lucht. We aten vlug, prepareerde de bikes en gingen op pad.
We hadden vanuit het huisje een waterval gezien. Ideaal voor de eerste kliekjes en klim kilometers.
Komend bij de waterval is de klim meteen ontzetten steil. Enkele wandelaar adviseren ons om een andere route te kiezen. Het zou onmogelijk zijn om daar naar boven te rijden. Eigenwijs als we zijn probeerde we het toch, maar naar enkele hoogte meters moesten we ons meerdere erkennen. 1 – 0 voor de Alpen.
Maar weer terug naar beneden en een ander pad zoeken. Uiteindelijk vinden we een asfalt klim. Ideaal om mee te beginnen. naar beneden. Tijdens deze klim schieten we links een wandelpad op. Het pad wordt aardig bemoeilijkt door de natte wortels en stenen. Uiteindelijk komen we toevallig uit bij het parkje van de trailmaster:
Na dit parkje, besluiten we terug omhoog te gaan, opnieuw. Na wat hoogtemeters blijkt dit opnieuw doodlopend. We proberen een wandelpad maar blijkt toch iets te extreem. De natuur is wel echt schitterend.
We gaan naar beneden, nog een keer door het trail parkje en besluiten naar Neukirchen te gaan.
Vanaf daar zoeken we opnieuw de weg naar boven naar het Wildkogel haus. Deze keer zitten we op de goed weg. We klimmen en klimmen.
Het asfalt verruild zich voor gravel en uiteindelijk voor wandelpad. Het pad is super, maar we willen onze benen ook wat sparen. Dus we besluiten terug naar beneden te gaan. Ons klimmen wordt dan ook beloond met een erg leuke afdaling.
Joost arriveert met de door ons gehuurde auto in Son en Breugel, waar ik al ruim een uur klaar sta en rond aan lopen ben in de huiskamer van mijn ouders. Eindelijk denk ik dan, maar dan moeten we de auto nog inladen. Mijn angst dat de altijd (on)gestructureerde Joost de auto zelf ingeladen heeft neemt snel af als ik zie dat alles netjes in kratten en koffers ligt. Paulina MOET hier een aandeel in hebben gehad. Na het inladen van mijn spullen gaan we onderweg, de eerste kilometers worden snel overwonnen, echter moeten we er nog 900 voordat we bij het (blijkt later) schitterende huisje zijn. Het auto rijden bevalt goed, de Ford Focus C-Max doet zijn werk en brengt ons snel naar de mooie bosrijke omgeving van Duitsland.
De heuvels worden langzamerhand bergen en toppen worden scherper. Omringt door mist en hard rijdende locals rijden we gestaag bergop en af. Vooral het laatste stuk is leuk, 17% afdaling door mist op een weg in aanbouw om 23:00 in de avond. Gelukkig moeten we nog maar 10 kilometer.
Volgens ons hebben ze in Oostenrijk nog nooit gehoord van lantaarnpalen, hierdoor hebben we dus ook moeite met het vinden van het huisje. De TomTom wijst ons een eind in de goede weg maar het laatste gedeelte moeten we toch echt zelf doen, het huisje zoeken. Het is hier pikkedonker, geen lantaarnpalen, en geen verharde weg. Gelukkig herkennen we de naam van de verhuurder op de deur en zijn we dus in 1 keer goed gereden. Eenmaal aangekomen hebben we binnen 15 minuten de auto uitgeladen en het huisje op een overzichtelijke manier ingericht, waar is de JW?
We acclimatiseren snel, de whiskey helpt natuurlijk een handje. De gesprekken worden vloeibaarder en zijn voor buitenstaanders al snel niet meer te volgen. Alle momenteel actuele zaken worden besproken alsof we alle problemen zelf op kunnen lossen, beren op de weg? Belangen van andere? Alles wordt aan de kant geschoven en overal is een oplossing voor. De inspiratie die we krijgen van de omgeving en de nodige hoeveelheid alcohol doen ons gespreksniveau stijgen tot ongekende hoogte. Al snel is het 2 uur en is de whiskey op. We gaan moe en voldaan na een intensieve rit naar bed om vol verwachting de volgende dag af te wachten.
Loading ...