Mountain-bikers » Tochten

De “Blubber van Vlaanderen“ (de ronde van Vlaanderen)

joost.kooi — Thu, 08 Apr 2010 21:14:31 +0000

Vanmorgen was het zo ver. De ronde van Vlaanderen stond op het programma. We gingen voor de 75 KM mountainbike. Technisch niet de grootste uitdaging, maar het zou zeker een leuke dag worden.

Ik ging weer een keer met de ATB bikers op pad. Gezien de afstand (we moesten naar Ninove) werd ik al vroeg opgehaald. Er stond 135 km autorijden op de planning. Mijn vriendin was zo lief geweest om samen met mij op te staan voor mentale support. Een lading zwart goud deed de grijze massa activeren.

Precies op tijd stond Jurgen voor de deur. Mijn metgezel voor de rit. We hadden met de rest afgesproken bij tankstation de Beerze net voorbij Eersel. Daar nog even een kop koffie en weer verder.

Na een gezellige autorit kwamen we aan in het dorpje. Er was al een kleine mierenhoop van mensen. Wielrenners en mountainbikers reden af en aan. We mochten ons dan ook gelukkig prijzen met onze parkeerplek. Vlug alles preparen en naar de start!

We waren met een leuke grote groep. Het merendeel mooi gekleed in het ATB-bikers rood. Ik… ik camoufleerde me zelf in het zwart. Na wat oponthoud en een fotosessie konden we dan eindelijk van start.

Al snel werd duidelijk dat schoon blijven geen optie was. Enkele verstrooide Belgen probeerde nog hun bikes over de plassen te tillen, maar gezien het blubberfestijn dat nog zou volgen, was dat een missie gedoemd te mislukken. Het glijden kon begin!

Binnen de kortste keren zat mijn voor deri vol met deri. Kettingzuigingen was het gevolg. Het was zo erg, dat ik mijn middenblad niet meer kon gebruiken. En dat al na 10 km!

We rijden door verschillende dorpjes, slijkweggetje en veldjes en kregen het ritme lekker te pakken. Lekker stampend reden we een heuvel op. Bjorn voorop, ik er vlak achter en daarachter Menno. Na verloop van tijd zagen we toch nog maar weinig mede-bikers. Ons vrezen werd werkelijkheid! We zaten verkeerd! Gratis extra hoogtemeters was de motivatie!!

De rest van de groep had inmiddels een aardige voorsprong. Dus vol gas in de achtervolging. Onze haast eindigde bijna in een crash door een onduidelijke brabbelende Belgische dame. Gelukkig zonder schade! We vervolgen onze weg. Door een park heen naderende we de eerste stop. Ik werd nog gewaarschuwd dat het aankomende bruggetje glad zou zijn. In mijn eigenwijsheid dacht ik, ach dat gaat wel… Ik mag blij zijn dat ik niet de sloot in reed, want het waren knikkers op een ijsbaan.

De pauzes waren goed verzorgd. De versnaperingen bestonden uit diverse koeken, sportdrank, fruit en water. Erg goed geregeld! Tevens hing er een hoogteprofiel van de route. De discussie onder de bikers was iets met een lange slag uit je camelbag. De oudjes maande de jonkies tot kalmte Tevens vergeleek Jurgen de eerste berg nog even met een verkeerdrempel. Het mocht inderdaad de naam berg niet dragen! Tijd om weer verder te gaan!

Modder, modder en nog eens modders!!

De tocht gaat verder en al snel verruild de weg zich voor opnieuw modder, blubber en slijk. Dat maakte het rijden van de juiste lijn makkelijk! Er was geen lijn! Gewoon proberen door de boter te blijven trappen. We reden van het ene modderveld in het andere. Gelukkig pakte mijn Noby Nic’s alles goed vast, zodat mijn band 2 keer zo dik werd zonder profiel. Het deed me deugt dat ik niet de enige was met dit probleem. Het maakte de tocht zwaar.

Waterfietsen

Later op de route kwam pas het echte waterfietsen. Het eerste stukken kwamen wat plassen, maar deze werden dieper en dieper. Uiteindelijk monde het pad uit op een soort drijfstand. Hier was niet doorheen te komen. Vele al dan niet iedereen moest afstappen. Dit was niet te rijden!

Inmiddels waren we over de helft en moesten we de meeste hoogtemeters nog krijgen. Na een klim, een leuke afdaling en daarna meteen weer een klim, waren we met heel de groep verkeerd gereden. De scouts ging op pad om te kijken waar we eigenlijk heen moesten. Uiteindelijk besluiten we de weg naar beneden te rijden. Dit blijkt de goede weg. Door het waterfietsen, de wind en het niet aan doen van mijn overschoenen vroren mijn voetvingers er zowat af. We naderde de muur…

De muur

We voegde ons samen met de krommesturen en begonnen aan de mooiste klim van de tour. Ik begin fanatiek, maar schakel al snel over op ploeterstand. Om ons heen stuiteren de wielrenners op en neer. Velen geloofde het wel een gingen te voet verder. Een enkeling komt ten val en stort ter kassei. Niet de meest plezante ondergrond. Bij bovenkomst is het schitterend. Jammer genoeg wordt er direct doorgereden, dus tijd voor een kodakmoment was er niet.

De volgende klim was de Bosberg. Ik schakelde direct over op ploetstand, echter was deze klim een stuk minder zwaar dan verwacht. Na de afdaling van de Bosberg gingen we linksaf de slijk weer in. Een cyclocrosser denkt niet na een gooit hem gewoon naar links. Een bijna crash met een aansnellende wielrenner was het gevolg. Dat ging echt maar net goed!

Richting het einde wordt het parcours beter Het is iets droger, de klimmetjes worden leuker, alleen jammer genoeg naderen we het einde al.

Als ik over de finish kom is het publiek al vertrokken. Kennelijk moeten ze gedacht hebben dat ik uitgevallen was. Anders hadden ze er zeker nog gestaan! We draaien nog 1 keer af terug naar de start. En daar eindigt de tocht. We sluiten af met de hoofdprijs van de dag! Een dikke vette Belgische hamburger! GENIETEN!

Conclusie

Zonder modder stelt de route niet veel voor. De route bestaat uit veel brede wegen en afdalingen. Echter door de modder was het een intensieve en gezellige tocht met de ATB-bikers. De organisatie was goed en vooral de muur was erg leuk om te rijden. In drogen toestand was het denk ik een stuk minder leuk geweest, al was dit wel iets te veel van het goede!

Volgend jaar ben ik er weer bij. Op de mountainbike of racefiets? Dat weet ik nog niet!

Technisch: *

Afstand: ***

Organisatie: ****

Gezelligheid: *****

Eindoordeel:

Review: Specialized Gulpen toertocht

joost.kooi — Thu, 11 Mar 2010 18:22:21 +0000

Het was weer eens vroeg opstaan op zondag, maar het is natuurlijk voor een goed doel. Vandaag stond de Specialized Gulpen toertocht op het programma. Tijdens deze mooie tocht zouden we ongeveer 1100 hm maken. Lekker om na de winter weer vol te gaan knallen. Tevens hoopte we onze laatste nare ervaringen met de Gulpen te kunnen vergeten.

Eenmaal aangekomen op de parkeergelegenheid is het niet echt druk. Lekker een muziekje op. De chaotische klanken van The Prodigy paste goed bij onze voorbereidende activiteiten. Na wat hectiek, tijd om in te gaan schrijven.

Het weer leek heerlijk en er stond een lekker zonnetje. Echter was de wind de mindere factor. De harde wind maakte de eerste 15 km dan ook zwaar naar mijn gevoel. Het was al weer even geleden dat er intensief geklommen was, dus dat is altijd even omschakelen. Na verloop van tijd ging het steeds beter.

Het begin bestond uit brede akkerwegen en was dan ook niet echt indrukwekkend. Stiekem vreesde we dat de volledige route zo zou zijn opgebouwd. Gelukkig kwam daar snel verandering in.

Door het flinke klimmen tegen de wind in zweette ik weer eens als een smeltende gletsjer. Dit had een beslagen bril tot gevolg. In het stuk dat volgde probeerde ik mijn bril te “ontslaan”. Tijdens dit gevecht zag ik een bevroren plas over het hoofd, waarna het ijs brak en mijn achterwiel weg schoof. Een vlugge stuurbeweging zou mij redden. Het mocht echter niet zo zijn, want mijn stuur draaide wel, maar mijn wiel bleef staan. Een smak op de betonnen vloer was het gevolg. Gelukkig viel de schade mee en ik mag blij zijn dat ik niet tijdens een afdaling achter het los zittende stuur ben gekomen.

We vervolgde onze weg, al had wel een groepje Duitsers ons vorbei gefahrrad, was folge was ein technisch absteigen. In mijn ogen de moeilijkste van de dag. Het werd nog moeilijker doordat de Duitsers voor ons gingen stilstaan. Freek wist als een gladde aal er langs te glippen en stuiterde begaafd naar beneden. Ik daar en tegen stond meer te stuntelen met de gladheid. Uiteindelijk wel verder kunnen rijden, maar het was wel jammer.

Na een aardig pittige klim kwamen we aan bij de eerste bevoorrading. Dit bestond uit een ijskoude sinaasappel en sportdrank. De sinaasappel was heerlijk, maar de sportdrank smaakte gewoon naar water. Kennelijk was de siroop al op. Tijdens deze pauze raakte we aan de praat met Jut en Jul. Bij het vertrekken reden ze dan ook een stukje met ons mee.

De bewegwijzering van de route was niet heel goed wat er voor zorgde dat we al een paar keer eerder bijna verkeerd reden. Tijdens een afdaling waren we dan ook ineens Jut en Jul kwijt. We stopte en kwamen tot de conclusie dat we verkeerd zaten, maar weer terug dan maar.

Na dit incident kwamen we bij een mega modderige, gladde, steile, lastige klim. Veel lieden probeerde het niet eens en begonnen al meteen met lopen. Wij, eigenwijs als we zijn gingen vol van start. De kunst is niet tegen een stronk of steen aan te rijden, want als je daar tegen aankomt op die gladde grond, dan sta je stil. Gelukkig konden we alles en iedereen omzeilen. Het werd een zware slag. Voor me zag ik Freek flink ploeteren, wat op mij werkte als een rode lap op een stier. Blijven zitten, en maar stampen. Het zwaarste stuk was bovenaan. Dat was niet zo stijl, maar het was een soort mos/blubber grond, die zo hard tegen werkte dat je bijna stil kwam te staan. Maar eenmaal bijna boven kan dat er ook nog wel bij.

Vervolgens kwamen we Jut en Jul weer tegen. In conclaaf met Jut over het niet waarschuwen van het verkeerd rijden, reden we… jawel… weer verkeerd! Maar weer terug. We hadden een afdaling met koeiepoep gemist. Gelukkig kregen we deze alsnog. Remmen was niet nodig, want je glee toch wel naar beneden. En daar kwamen we “weer” Jut en Jul tegen. Die moeten ook gedacht hebben

Na het dalen is het natuurlijk ook weer klimmen. Tijdens een van de klimmen raakte we aan de praat met mister Bergeijk. Als drietal reden we verder. We waren het over eens dat het een erg mooie tocht was, maar dat de wind het wel erg zwaar maakten.

Onze klimmen werden beloond met nog enkele prachtige afdalingen. Waaronder ook nog enkele technische. Zeker de modder maakte het lastig. Daardoor had je weinig grip, wat vooral onder aan de afdalingen gevaarlijk was.

Tegen het einde begon ook de techniek wat te sputteren. Er hingen immers hele klonten bevroren klei aan de kabels en derailleurs, dat er bijna niet meer geschakeld kon worden. Gelukkig ging het allemaal goed!

Aan het einde kregen we nog een flinke afdaling die eindigde bij de finish. Dat was een mooie afsluiter.

Teven was er ook een afspuit mogelijkheid. Nu ben ik daar geen fan van, maar deze keer, met alle klei vond ik het een goede optie. De boel afgespoten, en toen tot mijn grote verbazing had ik een witte fiets in plaats van een bruine. De fietsen droog gemaakt, ketting eraf gehaald en lekker naar huis.

Het was een geslaagde dag!

Ons eindoordeel:

Positief	Negatief
Afdalingen	Bewegwijzering
Parkeer gelegenheid	De wind (niet te beinvloeden natuurlijk)
Inschrijven	De sportdrank

Met dank aan Marc Dekkers voor de GPS track!

Specialized Gulpen toertocht

Voor Marc zijn activiteit klik hier:

http://connect.garmin.com/activity/26440537

De 11de Farm frites en CCN sportswear strandrace

Freekmulders — Tue, 23 Feb 2010 20:26:35 +0000

Michael Boogerd en Maarten den Bakker zijn twee prominente deelnemers zondag 7 maart op het strand van Westvoorne. Die 7 maart wordt alweer de 11e Farm Frites & CCN Sportswear Strandrace voor mountainbikers verreden.
Voor de strandrace kan met zich inschrijven voor 3 varianten,
- er is een wedstrijd over 40 km,
- een recreatieve tocht over 40 km en,
- een recreatieve tocht over 25 km.

De strandrace en tocht is “open” dus voor bikers met of zonder licentie.

In de voorgaande edities hebben we mooie winnaars gehad de eerste gewonnen door mijn zoon Lex Nederlof nog steeds een verdienstelijk renner maar rijdend in de Thailandse regionen. De winnaar vorig jaar is de welbekende Bart Brentjes, ook niet de minste. Andere toppers uit de mountainbike wereld als Ramses Bekkenk Ed Scholten en Edward van Ewijk en Ad de Brabander. Bij de dames oa. een Leontien van Moorsel.

De renners(sters) rijden op een zeer selectief parkoers van strand vloedlijn, stukje moeras, duinen, fietspad om te recupereren en terug op het strand waar ze 3x door de start finish komen dus voor het publiek of supporters goed te volgen en te zien. Het is een uniek natuurgebied tussen Maasvlakte en de Haringvlietdam.
De Start / Finish is op het strand aan de 2e Slag in Rockanje om 10.00 uur
voor meer info zie: onze website

Persbericht WTC Ruinen

Freekmulders — Mon, 01 Feb 2010 07:32:44 +0000

Groepsarrangement in MTB marathon van Ruinen

Ruinen: Vanaf sporthal “De Marse” aan de Mr. Harm Smeengestraat 54 te Ruinen wordt op zondagmorgen 7 maart 2010 de MTB Marathon van Ruinen verreden. Deze tocht wordt georganiseerd door de Wieler Toer Club Ruinen. Er kan gestart worden tussen 9:00 en 10:00 uur en men kan kiezen om 50, 70 of 100 kilometer te fietsen.

De tocht is uitgezet in zuidwest Drenthe, in de omgeving van Ruinen, Echten, Dwingeloo, Uffelte en Havelte en voert over terreinen van o.a. Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten en particuliere boseigenaren. Er wordt dan door uitgestrekte bossen, heidevelden, zandverstuivingen en weidegebieden gereden. Bij Havelterberg kan men echt genieten van het glooiende landschap met korte, maar pittige beklimmingen. De route gaat zelfs langs monumentale gebouwen, gerestaureerde Saksische boerderijen, hunebedden en een schaapskooi met kudde. In het begin van de route is nu de “Bruinenberg” opgenomen, het is de enige berg die Ruinen rijk is, die twee keer beklommen zal moeten worden.

Het parcours, door al die natuurgebieden, kan alleen op deze dag gereden worden en is vergelijkbaar met een veldtoertocht, dus daardoor niet geschikt voor racefietsers, maar alleen voor MTB-ers en crossfietsers. Tijdens de tocht komen de deelnemers langs een aantal rustposten waar gratis eten en drinken wordt aangeboden. Natuurlijk is er na afloop gelegenheid om te douchen en om de fiets af te spuiten. De route naar de startplek is vanaf de invalswegen naar Ruinen aangegeven met pijlen.

De organisatie van de MTB Marathon van Ruinen heeft dit jaar een nieuw item samengesteld, een groepsarrangement. Er bestaat nu de mogelijkheid om bijvoorbeeld als bedrijf met werknemers, collega’s of zakenrelaties deel te nemen aan de MTB Marathon van Ruinen. Maar dit kan natuurlijk ook door bijvoorbeeld fietsclubs, teams of vrienden, zolang de groep maar uit minimaal 5 personen bestaat. De reservering van dit groepsarrangement kan echter alleen met voorinschrijving.

Voor meer informatie: www.mtbmarathonvanruinen.nl